بررسی عوامل موثر بر تاب آوری اجتماعی – اقتصادی شهرها در مواجهه با اپیدمی ها (مطالعه موردی: شهر شیراز)
نویسندگان
1 استادیار، گروه شهرسازی، مرکز تحقیقات افقهای نوین در معماری و شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه شهرسازی، مرکز تحقیقات افقهای نوین در معماری و شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
3 استادیار، گروه شهرسازی، مرکز تحقیقات افقهای نوین در معماری و شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
doi
10.30495/jupm.2024.33757.4547چکیده
شیوع اپیدمیها یکی از مهمترین مخاطرات برای جوامع شهری میباشد که در صورت عدم تابآوری سیستمهای شهری میتواند خسارات جبرانناپذیری را به بار آورد. هدف پژوهش پیش رو بررسی مهمترین عوامل موثر بر تاب آوری اجتماعی – اقتصادی شهرها در برابر اپیدمیها و ارائه استراتژیهای لازم در زمینه ارتقاء آنها میباشد. پژوهش پیش رو از نظر هدف توصیفی – تحلیلی و از نظر نتایج کاربردی بوده و برای تحلیل نتایج از روشهای کمی استفاده میگردد. پس از استخراج گویههای مرتبط با تابآوری اجتماعی و اقتصادی در مواجهه با اپیدمیها، با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی گویههای مرتبط با آنها دستهبندی شده و به تعدادی عامل تقلیل مییابد و آزمون T تک نمونهای وضعیت آنها در شهر شیراز را مشخص می کند. با استفاده از مدل استراتژیک SOAR استراتژیهای لازم برای ارتقاء تابآوری شهر شیراز تدوین شده و اولویتبندی میگردد. بر اساس نتایج به دست آمده، از 15 گویه تابآوری اجتماعی چهار و از 9 گویه تاب آوری اقتصادی دو عامل استخراج گردید. در بین این عوامل تنها عامل "آگاهی" در شهر شیراز در وضعیت نسبتاً مطلوبی قرار داشت و سایر عوامل وضعیت مناسبی نداشتند. در ادامه هفت استراتژی اصلی برای بهبود تابآوری اجتماعی و اقتصادی در برابر اپیدمیها تدوین گردید. در بین استراتژیهای استخراج شده، استراتژی "تقویت کارایی و کارآمدی با آموزش مدیران شهری و ایجاد شفافیت جهت نظارت عمومی" و "تقویت پایداری و ثبات اقتصادی و افزایش نرخ اشتغال با ارائه آموزشهای مهارت محور" بیشترین امتیاز را به دست آوردند و باید بیشتر مورد توجه قرار گیرند.