فقه الحدیث و گونه شناسی روایاتِ مناقب امام حسین در صحیح بخاری
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی گروه علوم قرآن و حدیث جامعة المصطفی العالمیة نمایندگی گلستان
2 استادیار گروه علوم قرآن وحدیث جامعه المصطفی العالمیه-گلستان.
3 دانشجوی دکتری تفسیر تطبیقی جامعه المصطفی العالمیه واحد گرگان و عضو هیأت علمی دانشگاه بلخ افغانستان
doi
10.22034/hs.2023.50751.3357چکیده
امام حسین، به مقیاس ویژگیهای که دارد، شخصیت ایشان، بهعنوان یکی از محورهای بحث میان اندیشمندان قرارگرفته و از جهات مختلفی به آن پرداختهاند. یکی از بحثهای مهم، مقام و جایگاه ایشان، در منابع روایی اهل سنت بوده که برخی پژوهشهای دراینباره انجامیافته است. اما «صحیح بخاری» که معتبرترین کتاب حدیثی اهل سنت است، تحقیق قابلملاحظهای، در خصوص این موضوع انجامنشده و این امر، موجب گردیده تا این گمانه وارد آید که در این اثر به مناقب امام حسین توجهی نشده است؛ پژوهش فراروی درصدد تبیین مقام و جایگاه امام حسین در صحیح بخاری است. یافتههای پژوهش حاضر که با روش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانهای نگارش یافته است، نشان میدهد که بخاری ضمن اینکه حدود نُه روایت را از طریق امام حسین نقل کرده، بابی را خاصی را در رابطه به مناقب امام حسن و امام حسین آورده است. از مطالعه روایاتِ بخاری، به دست میآید که امام حسین نسبت به سایر اهلبیت، شباهت بسیار نزدیکی به پیامبر داشته، بهعنوان فرزند، همواره تحت مراقبت، محبت و شفقت ایشان قرار داشته و از جایگاه ویژهای نزد او و اصحابش برخوردار بوده که حتی پیامبر، معیار دوستی و دشمنی با خود را، دوستی و دشمنی با حسین تعیین کرده است.