نوسازی برنامۀ درسی مهندسی با رویکرد آموزش برای توسعۀ پایدار: یک مطالعۀ فراترکیب

نویسندگان
doi
10.22047/ijee.2026.574771.2239
چکیده

هدف مطالعۀ حاضر طراحی مدل نوسازی برنامۀ‏ درسی آموزش مهندسی براساس اصول آموزش برای توسعۀ پایدار است. این پژوهش از نوع کاربردی و در زمرۀ پژوهش‏ های با رویکرد سنتزپژوهی و از نوع فراترکیب کیفی است. این روش فراتر از خلاصه‏ سازی یافته‏ هاست و با ترکیب و تفسیر عمیق داده‏ها، تصویری کلی و جامع از موضوع پژوهش ارائه می‏دهد. تجزیه ‏وتحلیل داده‏ ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی صورت پذیرفت. یافته‏ های پژوهش نشان داد که در مرحلۀ ترکیب داده ها، سه کد محوری شامل شایستگی‏ های مؤثر اعضای هیئت علمی، توانمندی ‏های پایۀ دانشجویان مهندسی و ظرفیت‏ های بنیادی و نهادی دانشگاه، پیشایندهای نوسازی برنامۀ درسی براساس آموزش برای توسعۀ پایدار را شکل می‏ دهد. همچنین بازتعریف جهت‏ گیری فلسفی و هدف‏ گذاری، طراحی و بازطراحی ساختار و محتوا، تحول در راهبردهای یاددهی ـ یادگیری، اجرا، پایش، اصلاح و نهادینه ‏سازی به ‏عنوان فرایندهای این نوسازی شناسایی شد. پیامدها نیز در سه سطح فردی و آموزشی، سازمانی و اجتماعی و زیست‏ محیطی و اقتصادی طبقه‏ بندی گردید. نتایج نشان می‏ دهد ادغام آموزش برای توسعۀ پایدار در آموزش مهندسی یک الزام جهانی است و دانشگاه‏ ها برای هم‏سویی با اهداف توسعۀ پایدار و آماده‏ سازی مهندسان آینده ناگزیر از حرکت در این مسیر هستند.