نوسازی برنامۀ درسی مهندسی با رویکرد آموزش برای توسعۀ پایدار: یک مطالعۀ فراترکیب
نویسندگان
doi
10.22047/ijee.2026.574771.2239چکیده
هدف مطالعۀ حاضر طراحی مدل نوسازی برنامۀ درسی آموزش مهندسی براساس اصول آموزش برای توسعۀ پایدار است. این پژوهش از نوع کاربردی و در زمرۀ پژوهش های با رویکرد سنتزپژوهی و از نوع فراترکیب کیفی است. این روش فراتر از خلاصه سازی یافته هاست و با ترکیب و تفسیر عمیق دادهها، تصویری کلی و جامع از موضوع پژوهش ارائه میدهد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی صورت پذیرفت. یافته های پژوهش نشان داد که در مرحلۀ ترکیب داده ها، سه کد محوری شامل شایستگی های مؤثر اعضای هیئت علمی، توانمندی های پایۀ دانشجویان مهندسی و ظرفیت های بنیادی و نهادی دانشگاه، پیشایندهای نوسازی برنامۀ درسی براساس آموزش برای توسعۀ پایدار را شکل می دهد. همچنین بازتعریف جهت گیری فلسفی و هدف گذاری، طراحی و بازطراحی ساختار و محتوا، تحول در راهبردهای یاددهی ـ یادگیری، اجرا، پایش، اصلاح و نهادینه سازی به عنوان فرایندهای این نوسازی شناسایی شد. پیامدها نیز در سه سطح فردی و آموزشی، سازمانی و اجتماعی و زیست محیطی و اقتصادی طبقه بندی گردید. نتایج نشان می دهد ادغام آموزش برای توسعۀ پایدار در آموزش مهندسی یک الزام جهانی است و دانشگاه ها برای همسویی با اهداف توسعۀ پایدار و آماده سازی مهندسان آینده ناگزیر از حرکت در این مسیر هستند.