بازاندیشی سنوات دورۀ کارشناسی مهندسی در ایران: راه‏ کارها، ملاحظات و الزامات سیاستی

نویسندگان
doi
10.22047/ijee.2025.563615.2228
چکیده

در حال حاضر، بازنگری طول دورۀ کارشناسی در دستور کار وزارت علوم، تحقیقات و فنّاوری قرار گرفته است. این مطالعۀ کاربردی با هدف شناسایی راه‏ حل‏ ها، ملاحظات و الزامات مرتبط، با رویکرد کیفی انجام شده است. داده ‏ها از طریق تحلیل اسنادی و نشست‏ های تخصصی گردآوری و با استفاده از تحلیل مضمون، تحلیل شده‏ اند. شرکت‏ کنندگان شامل صاحب‌نظران آموزش عالی بودند که با روش نمونه‏ گیری گلوله ‏برفی انتخاب شدند. یافته‏ ها نشان داد در کشورهای توسعه‏ یافته، تنوع ساختارمندی از مدارک دانشگاهی با کارکردهای متمایز و با هدف افزایش هم‏راستایی آموزش عالی و نیازهای بازار کار وجود دارد. نتایج همچنین نشان داد ارائۀ سه نوع درجۀ لیسانس، یعنی درجۀ لیسانس دانشگاهی چهارساله در دانشگاه‏ ها، و درجه‏های لیسانس سه‏ سالۀ کاربردی و حرفه ‏محور در دانشگاه ‏های مهارتی، امکان انطباق بهتر برنامه ‏های درسی با مسیرهای حرفه ای و دانشگاهی را فراهم می‏ سازد. تنوع ‏بخشی در مقاطع کاردانی، کارشناسی ارشد و دکتری نیز به‏ عنوان گزینه ‏های قابل اجرا مطرح شد؛ بااین ‏حال، ایجاد «چارچوب مدارک تحصیلی آموزش عالی ایران» یک ضرورت راهبردی برای نظام ‏مند کردن این تنوع شمرده می‏ شود. این مطالعه درنهایت نتیجه ‏گیری می‏کند که سنوات استاندارد بین ‏المللی درجۀ لیسانس مهندسی دانشگاهی، چهار سال (۱۲۰ تا ۱۲۵ واحد درسی) است و کاهش آن با مقررات جهانی در تضاد خواهد بود