معاصرسازی اصول شهرسازی مکتب اصفهان به منظور ارتقای کیفیت فضای شهری در دوران معاصر
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری برنامه ریزی آمایش سرزمین ، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22108/ue.2024.141030.1287چکیده
آنچه در شهرهای امروز ما دیده میشود، نه فضای شهری، که فضاهایی خالی محصول کنار هم قرار گرفتن بناها و تکههایی باقیمانده از تودههایی است که کمتر معنا و مفهومی را به ذهن متبادر میکنند. شاید اینگونه باشد که در شهر ما اول ساختمانها ساخته میشوند و آنچه باقی میماند فضای شهری است؛ از همین رو، این مقاله مکتب اصفهان را به عنوان پلی برای ارتباط با گذشته و ایجاد تداوم تاریخی در فضاهای شهری انتخاب کرده است. هدف از این پژوهش معاصرسازی اصول شهرسازی مکتب اصفهان با رویکرد معاصرسازی بر پایۀ نیازهای کنونی شهر اصفهان است. معاصرسازی در این پژوهش نه به معنای بازگشت به گذشته، بلکه به معنای استفادۀ بهینه از اصول گذشته و بههنگام کردن آن با شرایط کنونی است. در این پژوهش، اصول شهرسازی مکتب اصفهان هم بر اساس مصاحبه با کارشناسان و هم بر اساس مطالعات کتابخانهای گردآوری شدهاند و در نخستین گام، سنجههای متناظر پژوهش بر اساس تحلیل محتوای کمی مصاحبۀ کارشناسان و مطالعات کتابخانه ای به دست میآیند. در ادامه، شاخصها بر اساس آزمون فریدمن اولویتبندی و 17 سنجۀ اولیه وارد چرخۀ تحلیل عاملی میشوند. نتایج حاکی از آن است که 6 عامل اقتصادی، اجتماعی، سطح و سرانه، دسترسی، کالبدی و آثار تاریخی از 17 سنجۀ پژوهش تا میزان 86 درصد پشتیبانی میکنند.