اسباب تحقق و زوال احصان در جرائم منافی عفت با رویکردی به قانون مجازات اسلامی مصوب 1392
نویسندگان
1 استادیار گروه الهیات دانشگاه یاسوج
2 دانش آموخته دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه یاسوج
doi
10.22067/jfu.v51i3.66194چکیده
در فقه امامیه در خصوص اسباب تحقق و زوال احصان و نحوه تأثیر آن در مجازاتها اختلاف نظر وجود دارد. اولین بحث در این زمینه، شناخت مفهوم احصان است. اینکه احصان و عنصر اصلی تحقق آن چیست، از اهم مسائل در فقه جزایی در باب جرائم منافی عفت است. فقها در تعریف احصان قیودی را به کاربردهاند که هر یک از این قیود میتواند معنا و مصادیق احصان را متفاوت سازد. تفاوتهایی در بیان مصادیق محصن یا محصنه در کلمات فقها دیده میشود که به نظر میرسد موجب تغییر نگرش قانونگذار در بحث احصان در دو قانون مجازات اسلامی 1370 و 1392 شده است. پژوهش حاضر در پی پاسخ به این پرسش که عنصر اصلی تحقق و زوال احصان چیست؟ به روش توصیفی و تحلیل عقلانی به این نتیجه رسیده که ملاک احصان به طورکلی امکان تمتع است و برخلاف آنچه در قانون مجازات اسلامی مقرر شده است، همسر موقت نیز میتواند موجب تحقق احصان شود.
