روششناسی اجتهاد تمدنی (ابزاری برای استخراج نظامها و فرآیندهای مورد نیاز در مقیاس یک تمدن)
نویسندگان
1 استادیار پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی و مدرس حوزه
doi
10.22067/jfu.v51i3.62610چکیده
مسئله اصلی در مقاله بررسی «ابزارهای اصلی برای فهم گزارههای دینی در مقیاس کلان» است. این بحث در پارادایم کلام شیعی، دینِ تمدنی، فقه و اصول فقه جواهری مطرح است. در این دستگاهِ معرفتی، «اجتهاد» عبارتست از «کشف الحکم عن مدرکه» و «حکم» عبارتست از: «الاعتبار الشرعی المتعلق بأفعال العباد»؛ و به علت قیدِ «افعال العباد» در تعریف حکم، رویکرد رفتاری فردی بهخود گرفته است. داعیه تمدنسازیِ اسلام و مواجهه با نیازها در مقیاس اجتماعی و بینالمللی، سبب شده است تا تلاش برای استخراج دیدگاه اسلام در مقیاس جمعی و با رویکرد استخراج «فرآیندها»، مورد توجه جدی قرار بگیرد. ضرورت «حجت بودن» برای استناد به دین، سبب تمرکز بر روششناسیِ چنین تلاشی شده است. این مقاله، به چنین مقصودی میپردازد و نتیجه آن در سه محور اصلی عبارتست از: 1- تغییر تعریف حکم به «الاعتبار الصادر من الشارع لتنظیم حیاه الانسان» 2- تغییر هویت «وضع الفاظ» از وضع برای مصادیق، به وضع برای روح معنا (فرآیند) 3- استفاده از منطق سیستمها برای جمع ادله.مقصود از منطق سیستمها، دیدنِ هر «حکم» به عنوان یک پردازشگر برای تبدیل ورودیهای مربوطهاش به خروجی مورد نظرش است که در آن نقطه شروع پردازش، هسته مرکزی، مراحل، نقاط بحران، مبتنی بر ادله، تعریف شده باشد.