ارزیابی تابآوری شهری بر مبنای پایداری بوم محور در محله فیضآباد شهرکرمانشاه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشکده هنر، معماری و شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه معماری، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیارگروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30495/jupm.2023.31668.4318چکیده
تابآوری میتواند پایداری و مدیریت منسجم را برای نقاط شهری فراهم نماید و میزان آسیبپذیری آنها را در زمان بحران کاهش دهد. در این زمینه یکی از موضوعات مهم، شناخت درست از وضعیت موجود شهرها از نظر تابآوری است. در این تحقیق هدف، ارزیابی تابآوری شهری بر مبنای پایداری بوم محور در محله فیض آباد شهری کرمانشاه به عنوان یک بافت قدیمی و مرکزی است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر دادههای میدانی است. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه بوده که در سطح جامعه آماری(4830 نفر) در محله فیضآباد جمعآوری شده است. بر اساس فرمول کوکران حجم نمونه به تعداد 356 نفر تعیین شد. روایی ساختاری و محتوایی ابزار تأیید و همچنین پایایی نیز با آلفای کرونباخ بالای 70/0 تأیید شد. نتایج نشان داد که تابآوری اجتماعی، اقتصادی، زیست محیطی، کالبدی-فضایی و نهادی در محله فیض آباد در سطح کمتر از 05/0 معنادار بوده که جهت معناداری نیز گویای این مطلب است که وضعیت تابآوری محله نامناسب ارزیابی میشود؛ بهترین وضعیت در میان 18 شاخص تابآوری، مربوط به شاخص تهدیدات زیست محیطی و مکانی با میانگین (201/3) است. دیگر شاخصهای تابآوری از جمله تعلق مکانی (130/2)؛ مشارکت اجتماعی(422/1)؛ آسیبپذیری اقتصادی (369/1)؛ حمایت اقتصادی (100/1)؛ بهداشت محیط(254/2)؛ زیرساختهای شهری(941/1)؛ کیفیت مسکن(831/2)؛ آمادگی مقابله با سوانح(569/1)؛ ظرفیت نهادهای خودجوش و مردمی (337/1) نامطلوب بودهاند. همچنین نتیجه آزمون کروسکال-والیس تأیید نمود که میان محدودههای مختلف محله فیض آباد(سبزه میدان، آبشوران، جلوخان، جلیلی و نوبتی)، تفاوت معناداری در سطح کمتر از 05/0 از لحاظ وضعیت تابآوری مشاهده میشود.