ارزیابی جامعه محلی از سیاستهای توسعه سکونتگاههای شهری و اثرات آن (مطالعه موردی: شهر شاهو؛ استان کرمانشاه)
نویسندگان
1 استادیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، ایران
2 استادیار گروه ژئومورفولوژی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران (پژوهشگر پاره وقت پژوهشکده کردستانشناسی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران).
3 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور، واحد وزوان، اصفهان، ایران
doi
10.30495/jupm.2022.29911.4123چکیده
سیاست تبدیل روستا به شهر منجر به تغییر و تحولات متعددی در عرصه فضای جدید شهری میشود و گاهاً مسائل و مشکلات متعددی را به همراه دارد. هدف مطالعه کمی و کاربردی حاضر که با روش توصیفی - تحلیلی انجام گرفته است، بررسی و تحلیل اثرات سیاست تبدیل نقاط روستایی به شهر از دیدگاه ساکنان شهر شاهو است. جامعه آماری پژوهش را 1049 نفر از سرپرستان خانوار تشکیل میدهد که از میان آنها 150 نفر به عنوان نمونه آماری در نظر گرفته شدهاند. ابزار اصلی برای جمعآوری دادههای میدانی پرسشنامه محقق ساخته است که روایی (صوری) و پایایی آن بررسی و تأیید شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد میزان رضایتمندی ساکنان از سیاست تبدیل روستا به شهر با میانگین 33/3 بالاتر از حد متوسط میباشد. با این وجود نتایج بررسی اثرات سیاست تبدیل روستا به شهر بر اساس ابعاد اصلی توسعه پایدار شهری با استفاده از آزمون ویلکاکسون نشان میدهد میانگین رتبهای محاسبه شده برای ابعاد توسعه اجتماعی و فرهنگی، اقتصادی و زیستمحیطی - کالبدی در مرحله قبل از شهر شدن به ترتیب 29/59، 82/48 و 13 بوده است که در مرحله بعد بهترتیب به 38/55، 83/42 و 18/55 تغییر یافتهاند. در واقع نتایج نشانگر موفقیت سیاست تبدیل روستا به شهر در بعد زیستمحیطی ـ کالبدی و عدم موفقیت آن در ابعاد اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی است. همچنین نتایج بررسی اثر کلی سیاست مذکور بر توسعه پایدار شهری نشان داد میانگین رتبهای محاسبه شده در مرحله قبل 49/55 بوده که به 11/68 افزایش یافته است و این مهم نشانگر موفقیت کلی این سیاست در ارتقای توسعه پایدار شهری است.
