ارزیابی طرحهای شهری مبتنی بر ارتقاء امنیت در بافت فرسوده شهری با استفاده از چیدمان فضا (مطالعه موردی: قلمستان کرج)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تخصصی معماری، گروه معماری، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.
2 دانشجوی دکتری تخصصی معماری، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
3 استادیار گروه مطالعات برنامه ریزی شهری، مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، وزارت راه و شهرسازی
doi
10.30495/jupm.2021.27002.3747چکیده
تأمین امنیت شهروندان یکی از دغدغههای طراحان، برنامهریزان و مسئولان شهری است. شناخت شهرها به علت پیچیدگیهای بسیار نیازمند استفاده از روشها و فنون نوینی است که بتواند روند تصمیمگیری را تسهیل و تدقیق نماید. این مقاله با محوریت شبکه فضایی شهری تلاش دارد تا با بهرهگیری از تکنیک چیدمان فضا راهکارهای طراحی را ارائه و این راهکارها را مورد آزمون قرار دهد. فرآیند پژوهش مبتنی بر فرضیهی رابطه معنادار الگوی پیکرهبندی بافت فرسوده شهری با امنیت محیطی، به آزمون، تحلیل، ارائه طرح و بازارزیابی در محله قلسمتان کرج میپردازد. بهمنظور آزمون فرضیه، پیکرهبندی فضایی محله قلمستان براساس نقشه محوری در نرمافزار DepthMap استخراج و رابطه آن از طریق آزمون همبستگی با داده امنیت معابر در نرمافزار Spss23 تحلیل شد. نتایج مبین رابطه معنادار مستقیم میان همپیوندی و رابطه معنادار معکوس میان عمق با امنیت محیطی معابر بوده است. در مرحله نهایی نیز طرحهای پیشنهادی ارائه شده از طریق تئوری چیدمان فضا مجدد ارزیابی شد. نتایج گویای ارتقاء امنیت محیطی معابر در طرح پیشنهادی بوده است؛ بهصورتیکه میزان همپیوندی از 0.536 به 0.646 ارتقاء و میزان عمق معابر از 13.309 به 10.954 کاهش پیدا کردهاند. همچنین میانگین متغیر اتصال معابر تجاری کاهش و در معابر مسکونی این میزان دارای افزایش اندکی بوده است. بر این اساس میتوان گفت در محله قلمستان در صورت افزایش میزان همپیوندی و کاهش میزان عمق میتوان امنیت را در معابر افزایش داد. علاوه بر این در صورت اعمال اصلاحات کالبدی پیشنهادی بر اساس معیارهای بیان شده در پژوهش میتوان امنیت محیطی محله قلسمتان را بهبود بخشید.