ارزیابی مطالعات آمایش سرزمین ایران در ارتباط با آموزش عالی

نویسندگان

1 کارشناس سازمان برنامه و بودجه

doi
10.22034/irphe.1995.711595
چکیده

در این مقاله ضمن بررسی نقاط ضعف و قوت مطالعات آمایش سرزمین تحت عناوین «مطالعات ستیران» و مطالعات «طرح پایه آمایش سرزمین اسلامی» نگارنده بعد جدیدی را در برنامه ­ریزی آمایش سرزمین ارائه می­ کند. پس از توصیف شباهتها و اختلافهای مطالعات فوق نگارنده به تحلیل نتایج آنها می ­پردازد. در مطالعات ستیران تأکید بر توسعه بخشی و نه توسعه منطقه ­ای شده و ارتباطات متقابل مؤسسات آموزش عالی و مناطق در نظر گرفته نشده است. در مطالعات «طرح پایه آمایش سرزمین اسلامی» اگرچه نقش  تربیت نیروی انسانی متخصص ذکر گردیده، ضوابط تقسیم کار تخصصی و یا ضوابط لازم برای تخصصی کردن مناطق ارائه نشده است و نقش سرمایه ­گذاریهای مکمل آموزشی،  پروژه ­های تسهیلات زیربنایی، رفاهی و کمک آموزشی مشخص نیست. مطالعات فوق از نظر قابلیت آنها برای هدایت بخش آموزش عالی در مکانیابی پروژه ­های سرمایه ­گذاری ناقص به نظر می­ رسند و بخش آموزش عالی را با سؤالات اصلی در زمینه چگونگی تخصیص سرمایه ­گذاریها به طوری که توازن بین مناطق و مؤسسات آموزش عالی برقرار شود و چگونگی استفاده مؤثر از منابع به طوری که توسعه تسریع شود بدون پاسخ رها کرده است. نگارنده لزوم شمول موارد فوق را در تحقیقات آبنده متذکر شده است.    این مقاله را سرکارخانم پریدخت وحیدی کارشناس محترم سازمان برنامه و بودجه نوشته و در اختیار فصلنامه قرار داده است که بدین وسیله از ایشان تشکر می ­شود.

کلیدواژه‌ها