تببین ابعاد تاب آوری کالبدی شهری در برابر زلزله مبتنی بر روش های تصمیم گیری چندمعیاره مورد پژوهی شهر یاسوج
نویسندگان
1 استادیار دانشکده هنر و معماری، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 کارشناسی ارشد، گروه معماری و شهرسازی،دانشکده فنی مهندسی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد یاسوج، یاسوج، ایران
3 دانشیار گروه معماری و شهرسازی واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران
doi
10.30495/jupm.2022.30043.4139چکیده
امروزه عمدتاً شهرها و جوامع سکونتگاهی در مکانهایی ایجاد یا بنا شده اند که به لحاظ مخاطرات طبیعی در معرض وقوع انواع سوانح طبیعی قرار گرفتهاند . ازاین رو ، یکی از وظایف برنامهریزان شهری تلاش برای تبدیل شهر به محیطی آرام ، ایمن و سالم است که سلامت شهروندان ساکن در آن را حفظ کند . در این میان ، مفهوم تاب آوری ، مفهوم جدیدی است که بیشتردر مواجهه با ناشناختهها و عدم قطعیت ها به کاربرده میشود . زلزله به عنوان یکی از فاجعه بارترین و مخربترین انواع مخاطرات طبیعی دارای اشکال بزرگ و پیشبینی ناپذیر میباشد. لذا، نمیتوان از پیامدهای آن جلوگیری کرد . در مقابل این وضعیت ، راهبردهای سازمان های بین المللی برای کاهش بلایا ، ایجاد جوامع تابآور در برابر زلزله است که این امر نیازمند ارزیابی میزان تابآوری شهر در برابر زلزله و برنامه ریزی اصولی در راستای تابآور نمودن آن میباشد . بر این اساس پژوهش حاضر با هدف ارزیابی و سنجش میزان تابآوری شهر یاسوج در برابر زلزله صورت گرفته است . این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث ماهیت و روش توصیفی – تحلیلی است . شیوه گرداوری داده ها به روش اسنادی و مطالعه طرح تفصیلی و نفوس و مسکن شهر یاسوج در سال 1396 است . جهت بیان اهمیت نسبی و وزن هر یک از شاخصها از مدل آنتروپی شانون استفاده شده است . سپس جهت بیان نتیجه نهایی از بررسی و ارزیابی هریک از شاخص ها از مدل پرومته استفاده شده است . در نهایت میتوان نتیجه گرفت که شهر یاسوج به دلیل استفاده از معابر منظم و با عرض استاندارد و تراکم ساختمانی مناسب از مطلوبیت مناسبی در برابر زلزله برخوردار است . ولی مهمترین عاملی که باعث میشود در برابر زلزله تابآوری ضعیفی داشته باشد نوع سازه و اسکلتی است که مورد استفاده قرار میدهند .
