تاثیر عدمقطعیت و نوآوری پذیری پروژه بر عملکرد پروژههای صنعتی با میانجیگری دو رویکرد تصمیم گیری اثرسازی و علیت
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشکده علوم خانواده دانشگاه تهران
2 کارشناسی ارشد کارافرینی دانشگاه تهران
3 عضو هیات علمی دانشکده کارآفرینی دانشگاه تهران
4 عضو هیئت علمی و دانشیارگروه کسب و کار، دانشکده کارآفرینی، دانشگاه تهران، استان تهران، ایران
doi
10.22034/jtd.2024.711795چکیده
رویکردهای مدیریت پروژه بهمنظور مواجهه با چالشهای محیط پیچیده و پویا که از ویژگی های تصمیم گیری در عصر حاضر می باشد به سمت انعطافپذیری و سازگاری بیشتر حرکت کرده اند. بنابراین، توجه به تغییرات بالقوه در منطق زیربنایی تصمیمگیری پروژه، به عنوان یک جزء حیاتی از رویکردهای مدیریت پروژه بهروز و موثر، اجتنابناپذیر است. در این پژوهش به بررسی تاثیر عدمقطعیت و نوآوربودن پروژه در کارایی پروژههای صنعتی با در نظرگرفتن نقش میانجی اثرسازی و علیت پرداخته می شود، منطق اثرسازی که معمولاً با کارآفرینی و عدم قطعیت مرتبط است، بهعنوان یک رویکرد تصمیمگیری جایگزین برای منطق عقلایی علیت که به طور سنتی زیربنای فرآیندهای مدیریت پروژه است، در نظر گرفته می شود. نمونه تحقیق شامل 153 فرد فعال در تصمیمگیریهای پروژههای صنعت خودرو شامل شرکت های تولید کننده خودرو و قطعه سازان می باشد. نتایج حاصل از مدل سازی معادلات ساختاری نشان می دهد عدمقطعیت و نوآوری پذیری در گرایش به رویکرد تصمیمگیری اثرسازانه در تیم پروژه تاثیر مثبت دارد. همچنین در حالی که تاثیر رویکرد تصمیمگیری علّی بر کارایی پروژه تایید شد، تاثیر رویکرد تصمیمگیری اثرسازانه بر کارایی پروژههای صنعت خودرو در این پژوهش مورد تایید قرار نگرفت. در پایان پیشنهاداتی برای ارتقا عملکرد پروژههای صنعتی با تاکید بر سبک های تصمیم گیری اثرسازی و علیت ارائه شده است.
