بررسی میزان رضایتمندی افراد کمتوان و توانیاب از مبلمان شهری در فضاهای همگانی شهر تهران
نویسندگان
1 استادیار شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
2 کارشناس ارشد برنامهریزی منطقهای، گروه شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
doi
10.30495/jupm.2022.28542.3943چکیده
لازمه حضور تمامی شهروندان در فضای شهری، توجه به اهمیت موضوع مناسبسازی فضا و مبلمان شهری برای استفاده افراد کمتوان و توانیاب میباشد. در ایران به این موضوع بسیار کمتر پرداخته شده است و این امر باعث میشود که تمامی افراد با هر میزان توانایی نتوانند بهراحتی در فضاهای شهری حضور پیدا کنند. هدف این پژوهش بررسی میزان رضایت افراد کمتوان و توانیاب از وضعیت مناسبسازی مبلمان شهری موجود در شهر تهران میباشد. در همین راستا پس از مطالعه منابع کتابخانهای، با استفاده از پرسشنامه و انجام مصاحبه با کارشناسان به ارزیابی میزان رضایت افراد کمتوان از مبلمان شهری و فضای شهری پرداخته شده است. مصاحبهها بهصورت گلوله برفی انجام شده و به منظور تحلیل مصاحبه های انجام شده، از تحلیل محتوای مقوله ای استفاده شده است؛ اکثر مصاحبهشوندگان کمتوان هستند و یا فعال در این حوزه میباشند. همچنین بهمنظور آگاهی از مشکلات موجود در مبلمان شهری در شهر تهران پرسشنامهای تدوین و در اختیار افراد کم توان و توانیاب قرار گرفت. تعداد پاسخدهندگان به پرسشنامهها 81 نفر بوده است و اطلاعات مربوط به آن با استفاده از نرم افزار SPSS تحلیل شده است. نتایج بهدستآمده از این پژوهش نشان میدهد که میزان رضایت افراد کمتوان از مبلمان شهری در شاخصهای مورد بررسی بسیار کم میباشد و تقریباً در هیچ موضوعی رضایتمندی کامل از سوی افراد کمتوان جذب نشده است. به منظور حل مشکلات موجود در محدوده هدف، به کارگیری راهکارهایی همچون تجهیز ایستگاه های حمل و نقل به رمپ و آسانسور، طراحی مبلمان شهری برای استفاده تمامی گروه های کم توان، جانمایی مناسب مبلمان شهری، مکانیابی تابلوهای حسی و صوتی در تقاطع ها، حذف میله های مانع می تواند به افزایش میزان رضایتمندی افراد کم توان کمک نماید.
