آتش هندواروپایی، ایرانی باستان و تش لُری
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تاریخ ایران باستان، دانشگاه آزاد واحد نجف آباد
2 استادیار گروه تاریخ، دانشگاه آزاد واحد نجف آباد؛
3 کارشناس ارشد علوم تجربی، دانشگاه آزاد واحد فلاورجان
doi
10.30473/lhst.2020.7573.1258چکیده
پیشینة اقوام کنونی ایرانی به عصر مشترک دوران هند و اروپایی و آریایی باز میگردد که اجداد آنان چندین هزار سال پیش از میلاد در ناحیهای حوالی پونت و کاسپی و سپس حوالی قزاقستان (فرهنگ آندرونوو) با هم میزیستند و با وجود جدایی این اقوام از یکدیگر، در طی این چندین هزاره و برخورد با فرهنگهای دیگر هنوز میتوان به میراث مشترک اقوام منشعب از آنان پی برد. هدف از این مقاله بررسی تقدس آتش در میان قوم لر است که یکی از اصیلترین اقوام ایرانی شمرده میشوند و هنوز پس از سپری شدن چندین هزاره، آدابی را مییابیم که بازماندة دوران تاریخی ایران باستان، بهویژه باورهای دینی در ایران باستان است که خود ریشه در دوران اَریهای و هندواروپایی دارد؛ از اینرو، تقدّس آتش را در باورهای کهن دوران هندواروپایی، آریایی و ایرانی باستان بررسی کردیم و آن را با تقدس آتش در میان اقوام لر تطبیق دادیم تا به ریشة باور آتش در میان اقوام لر پی ببریم. بدینسان، آگاهی یافتیم که در میان اقوام لر، آیینهای آتش در خانواده و طایفه تا حد زیادی دنبالة آیینهای آتش بازتاب یافته در متون ایرانی باستان، دوران هندوایرانی و هندواروپایی است.