تأثیر برنامه مبتنی بر ارگونومی مشارکتی بر اختلالات اسکلتی - عضلانی و سلامت عمومی تکنولوژیست های اتاق عمل: یک مداخله کارآزمایی بالینی

نویسندگان
doi
10.18502/jhsw.v15i4.21454
چکیده

مقدمه: تکنولوژیست ها و پرستاران اتاق عمل با محیط کاری چالش برانگیزی سروکار دارند و از این رو نیازمند سازمان دهی محیط کار و آموزش های مرتبط با سلامت هستند. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر برنامه مبتنی بر ارگونومی مشارکتی بر اختلالات اسکلتی - عضلانی و سلامت عمومی تکنولوژیست های اتاق عمل انجام شد. روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی یک سویه کور است که در سال 1403-1402 در اتاق عمل بیمارستان های شهر اصفهان انجام شده است. نمونه پژوهش شامل 88 نفر از تکنولوژیست های اتاق عمل واجد معیارهای ورود به مطالعه بود. از بین بیمارستان های آموزشی شهر اصفهان به صورت تصادفی یک بیمارستان به عنوان محل مداخله و دو بیمارستان دیگر جهت گروه کنترل انتخاب شدند. از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه ناراحتی اسکلتی- عضلانی کرنل و پرسشنامه استاندارد سلامت عمومی 28گویه ای به عنوان ابزار گردآوری داده ها استفاده شد. در ابتدا تمامی آزمودنی ها در دو گروه مورد ارزیابی اولیه قرار گرفتند. سپس برنامه ی ارگونومی مشارکتی در گروه آزمون اجرا گردید. درنهایت 3 و 6 ماه بعد از مداخله با استفاده از ابزارهای پژوهش، ارزیابی نهایی در دو گروه انجام شد. داده ها با استفاده از SPSS نسخه 24 و آزمون های توصیفی- تحلیلی با سطح معناداری 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: قبل از مداخله بین دو گروه آزمون و کنترل از نظر میانگین نمره سلامت عمومی و اختلالات اسکلتی- عضلانی تفاوت آماری معنی دار نبود (055/0=p). سه ماه (033/0=p) بعد از مداخله میانگین نمره اختلالات پایین تنه و شش ماه (038/0=p) بعد از مداخله میانگین نمره اختلالات ( تنه) بین دو گروه آزمون و کنترل تفاوت آماری معنی دار داشت. سه ماه (001/0=p) و شش ماه (001/0=p) بعد از مداخله بین دو گروه آزمون و کنترل از نظر میانگین نمره سلامت عمومی تفاوت آماری معنی دار بود و در گروه آزمون سلامت عمومی بهتر از گروه کنترل گزارش شد. نتیجه گیری: اجرای برنامه ارگونومی مشارکتی می،تواند منجر به بهبود سلامت عمومی و کاهش ریسک اختلالات اسکلتی-عضلانی در تکنولوژیست های اتاق عمل گردد.