بهینه سازی عددی جاذب های پنلی میکروسوراخدار: تاثیر استفاده از پیکربندی سری-موازی، فاصله هوایی و مواد متخلخل بر پهنای باند جذب صوتی
نویسندگان
doi
10.18502/jhsw.v14i4.18325چکیده
مقدمه: جاذب های میکروسوراخدار (MPP) به عنوان جاذب های نسل بعد دارای مزایای زیادی هستند. اما بزرگترین عیب آن ها نسبت به جاذب های دیگر پهنای باند اندک آن ها می باشد. هدف از این مطالعه بررسی چگونگی افزایش پهنای باند یک MPP در بازه فرکانسی 1 تا 1500 هرتز از طریق شبیه سازی با استفاده از روش المان محدود (FEM) در نرم افزار کامسول می باشد. روش کار: برای انجام مدلسازی از FEM در نرم افزار کامسول نسخه 5.3a استفاده گردید. به منظور افزایش پهنای باند از تکنیک های پیکربندی سری-موازی، عمق های هوایی متقارن و نامتقارن و بکاربردن دو ماده جاذب متخلخل در لایه های هوا به صورت متقارن و نامتقارن استفاده گردید. در مرحله اول ابتدا بهترین پیکربندی انتخاب و سپس برای مراحل بعدی ثابت در نظر گرفته شد. یافته ها: بهترین حالت چیدمان پیکربندی حالتی است که دو MPP بالاتر نسبت به دو MPP پایین تر، دارای سوراخ های بزرگتر و درصد تخلخل کمتری باشد. همچنین مشخص گردید در صورتی که اختلاف عمق لایه های هوا دو MPP بالا و پایین از هم بیشترین باشد، پهنای باند افزایش بیشتری پیدا می کند تا زمانی که بهم نزدیک تر باشند. همچنین با استفاده از مواد متخلخل الیافی در یکی از لایه ها پیک رزونانس کاهش اما پهنای باند افزایش پیدا کرد. نتیجه گیری: جاذب های MPP به دلیل ساختار هلم هولتزی و ساختار پارامتریک خود دارای رفتارهای متفاوتی هستند و در صورتی که پارامترهای تشکیل دهنده آن ها متناسب با خصوصیات آکوستیکی صدای مد نظر طراحی شود بالاترین راندمان را خواهند داشت. همچنین استفاده از روش های عددی مثل FEM جایگزین مناسبی برای روش های هزینه بر آزمایشگاهی باشد.