بررسی رابطه محافظهکاری و کارایی سرمایهگذاری با توجه به وضعیت تأمین مالی و مالکیت نهایی در شرکتهای پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی / دانشگاه آزاد کرج
2 دانشجوی دکتری/دانشگاه علامه طباطبایی
3 دانشجو / دانشگاه علوم اقتصادی
4 دانشجو / دانشگاه علوم اقتصادی
doi
10.22054/qjma.2020.938.1055چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه ی بین محافظهکاری و سطح سرمایهگذاری در شرایط نیاز یا عدم نیاز به تامین مالی و همچنین بررسی اثر مالکیت نهایی بر رابطهی بین محافظهکاری و سطح سرمایهگذاری میباشد.جامعه ی آماری این پژوهش، شامل 103 شرکت است که برای دوره ی زمانی 1387-1391 بررسی شده اند و به منظور آزمون فرضیه های پژوهش از روش داده های ترکیبی با کنترل اثرات ثابت استفاده شده است. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که در شرکت هایی که نیاز به تامین مالی خارجی ندارند، رابطه محافظهکاری با سرمایهگذاری منفی میباشد و در شرکتهایی که نیاز به تامین مالی خارجی دارند این رابطه مثبت است. و همچنین در شرکت هایی که مالکیت نهایی آنها در اختیار بخش دولتی و شبه دولتی است، رابطه محافظهکاری و سرمایهگذاری منفی میباشد. بر این اساس با شدت یافتن مسائل نمایندگی، محافظهکاری به عنوان یک مکانیزم کنترلی در جهت کاهش مسائل نمایندگی عمل میکند.