فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

نظام حقوقی ایران تاکنون چهار دورۀ قانون‌گذاری در زمینۀ بیمۀ شخص ثالث را پشت سر گذاشته است. این قوانین به‌ترتیب در سال‌های 1331، 1347، 1387 و 1395 به تصویب رسیده‌اند. قانون جدید، نوآوری‌ها و تحولاتی در خصوص حمایت از حقوق زیان‌دیده و بیمه‌گذار از جمله عدم نیاز به اخذ الحاقیه توسط بیمه‌گذار، توسعۀ مفهوم حادثه، توسعۀ مفهوم شخص ثالث و تفکیک بین دارنده و راننده به همراه داشته است. افزایش تکالیف بیمه‌گر و صندوق تأمین خسارت‌های بدنی و پیش‌بینی ضمانت اجراهای مدنی و کیفری به منظور جلوگیری از سوءاستفادۀ آن‌ها از دیگر نوآوری‌های این قانون است که در این پژوهش به تحلیل نقاط قوت و ضعف آن‌ها می‌پردازیم. این قانون در بعضی جهات بازگشت به همان رویۀ قانون مصوب 1331 محسوب می‌شود به این معنی که پیش از اینکه به بیمۀ مسئولیت مدنی اشاره کند، بیمۀ خسارت را مدنظر قرار داده است.