سطح بندی خیابان ها در فضای شهری با رویکرد ارتقاء پیاده مداری ، مورد پژوهی: شهر سنندج

نویسندگان

1 استاد، گروه معماری و منظر شهری، تهران، جهاد دانشگاهی، تهران، ایران.

2 گروه معماری، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.

3 استادیار، گروه شهرسازی، تهران، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.30495/jupm.2022.4150
چکیده

چکیده مقدمه: تامین حرکت پیاده در شهر و ایجاد فضاهای شهری مناسب برای حضور مردم در محیط شهری، موجب طرح گرایش­ها و دیدگاههای جدیدی در عرصه شهرسازی و معماری جهان شده است. در واقع، با رویکردی مواجه هستیم که به بسط و نشر فضاهای شهری برای احیای حضور و مشارکت شهروندان در عرصه عمومی شهر می­اندیشد. شهرهایی چون سنندج که پیشینه شهرنشینی طولانی دارند به دلیل تحولات مدرنیته و ماشینی شدن، دارای معضل فرسودگی و ترافیک هستند و بیش‌ترین نیاز به این نوع تغییرات و پژوهش‌ها را دارند. هدف: هدف اصلی، انتخاب محور مناسب با استفاده از معیارهای موثر پیاده مداری در شهر سنندج، برای تبدیل شدن به یک خیابان پیاده مدار است. روش: این پژوهش از نوع کاربردی بوده و از روش توصیفی- تحلیلی بهره می­برد. بدین منظور خیابان‌های مستعد شهر سنندج جهت تبدیل شدن به یک خیابان پیاده مدار انتخاب شد، سپس بر اساس دیدگاه صاحب نظران و مطالعات انجام شده قبلی سه مولفۀ عملکردی، اجتماعی- اقتصادی و اجتماعی- محیطی انتخاب و برای آن‌ها 19 شاخصه معرفی شد. از روش مدل آنتروپی شانون وزن‌دهی شده و در این راستا، تاپسیس به عنوان روش تصمیم گیری چند شاخصه­ای استفاده شد. نتیجه گیری: از یافته‌های پژوهش، رتبه بندی خیابان های منتخب حاصل شده است که براساس آن خیابان امام خمینی(ره) با ضریب اولویت 0.6589 به عنوان برترین و خیابان های فردوسی با ضریب 0.5466 و انقلاب با ضریب 0.3466 و طالقانی با ضریب 0.2828 به عنوان رتبه های بعدی انتخاب شدند. درنهایت، برای بالا رفتن میزان موفقیت و تحقق آن جهت تقویت پیاده مداری در خیابان امام خمینی(ره) پیشنهادهایی ارائه شد.