بررسی قاعده «یُغتفر فی الدوام ما لایُغتفر فی الابتداء» در فقه اسلامی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
2 استاد دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22067/fiqh.v47i22.22886چکیده
در فقه اسلامی با عبارتهایی از جمله «یغتفر فی الدوام (البقاء، الاستدامه) ما لایغتفر فی الابتداء» مواجه میشویم که از سیاق آن اینگونه برمیآید که این عبارت، نزد فقها بهعنوان قاعدهای مشهور و مقبول مورد لحاظ واقع شده است. لکن پس از بررسی ردپای این عبارت در کتب فقه و قواعد فقه به نظر میرسد در خصوص خاستگاه اصلی این عبارت و حتی استقلال آن، وحدت نظری وجود ندارد. برخی آن را ذیل قواعد «الدفع اقوی من الرفع» یا «التابع تابع» و یا «المانع طاری» ذکر کردهاند و برخی نیز از آن در مبحثی مستقل نام بردهاند. در انتها پس از تحلیل و بررسی گفتهها در خصوص این عبارت و بیان ادله، به نظر میرسد میتوان بهعنوان نتیجه، آن را نه ذیل قواعد سهگانه مذکور بلکه بهعنوان قاعدهای مستقل لحاظ کرد مبنی بر اینکه آنچه ابتدا به آن حرام و ممنوع است در ادامه، دوام و بقای آن حرام و ممنوع نیست.