بررسی فقهی الزام پیمانکاران نفتی به بیمهکردن چاههای نفت و گاز
نویسندگان
1 گروه اقتصاد اسلامی، دانشکدۀ معارف اسلامی و اقتصاد، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران
2 گروه اقتصاد انرژی، دانشکدۀ معارف اسلامی و اقتصاد، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران
3 گروه اقتصاد انرژی، دانشکدۀ معارف اسلامی و اقتصاد، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران
4 گروه مدیریت قراردادهای بین المللی نفت، دانشکدۀ معارف اسلامی و اقتصاد، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران
doi
10.22056/ijir.2017.02.05چکیده
منابع طبیعی و انفال از مهمترین منابع مالی حکومت اسلامی است. در این میان منابع هیدروکربوری نفت و گاز به علت تأمین انرژی صنایع مختلف و نیازهای روزمرۀ خانوارها و ارزآوری فراوان برای کشورهای صادرکننده، اهمیت دوچندانی پیدا کرده است. بر اساس متون روایی و فقهی و معیارهای ارائهشده، میادین نفت و گاز جزء معادن باطنی و در رژیم حقوقی انفال قرار میگیرند و به لحاظ مالکیت در عصر غیبت وابسته به وجود یا فقدان حکومت اسلامی است، بدین معنی که در فقدان حکومت اسلامی و بسط ید فقیه جامعالشرایط این منابع به نفع شیعیان تحلیل شده است و در صورت تشکیل حکومت اسلامی در اختیار حاکم شرع گزارده شده است تا در راستای مصالح عامۀ مسلمین به مصرف برسد. در این راستا نوشتار حاضر درصدد است با استفاده از روش تحلیلی توصیفی و با مراجعه به متون روایی و قواعد فقهیه (قاعدۀ مصلحت و بناء عقلاء)، فرضیۀ الزام پیمانکاران نفتی به بیمهکردن چاههای نفتی را اثبات کند.