الگوی سکونتگزینی جمعیت مهاجر با رویکرد اکولوژی اجتماعی در شهر رشت
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری، واحد الکترونیکی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران و استاد گروه جغرافیا, واحد رشت, دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران
doi
10.30495/jupm.2021.24039.3423چکیده
اکولوژی اجتماعی شهر، شیوههای اجتماعی و اقتصادی شهر را به تصویر میکشد و بر هویت محیط اجتماعی شهر تاکید دارد و در پی آن است تا همه شهروندان بتوانند به زندگی شایستهای دست یابند. جداییگزینی های اجتماعی-فضایی یکی از مسایل مهم کنونی شهرها به شمار میرود و از زمینههای بروز این پدیده، حضور مهاجرین در شهرها است که با توجه به شرایط شان مکانهای خاصی از شهر را برای سکونت خود انتخاب میکنند. جداییگزینی جمعیت مهاجر در قالب نقطهای، لکهای و پهنهای در بخشهای خاصی از شهر و بویژه سکونتگاههای غیررسمی شکل گرفته و گسترش پیدا میکند. شهر رشت بزرگترین و مهمترین شهر منطقه شمال ایران، شهری مهاجرپذیر است که جمعیت آن طی سالهای 1335 تا1395 ازتعداد 109491 نفر به 679995 نفر، تحت تاثیر مهاجرتهای درون استانی و برون استانی 2/6 برابر افزایش یافته است. هدف تحقیق حاضر تحلیل الگوی سکونتگزینی جمعیت مهاجر با رویکرد اکولوژی اجتماعی در شهر رشت است که از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روششناسی، توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری تحقیق، کارشناسان فنی شهرداریهای مناطق پنجگانه شهر رشت است که با بهرهگیری از طراحی و تکمیل تعداد 38 پرسشنامه به روش دلفی، دادهها و اطلاعات مورد نیاز در کنار مطالعات اسنادی جمعآوری شده است.یافتههاو نتایج تحقیق نشان میدهد الگوی سکونت جمعیت مهاجران به صورت؛ نقطهای، لکهای و پهنهای بوده که این الگو در محلات با نسبت بالای جمعیت مهاجر مانند برخی محلات مناطق چهار و پنج برعکس میباشند. برنامهریزی از طریق آمادهسازی زمینهای بلافصل شهر رشت مطابق با طرحهای جامع و تفصیلی و نیز ساختاری-راهبردی به توسعه کالبدی-فضایی و بویژه توسعه اجتماعی-فرهنگی الگوی سکونت پهنهای، لکهای و نقطهای مهاجرین کمک خواهد نمود.