آمایش سرزمین: راهنمایی برای برنامه ریزی آموزش عالی
نویسندگان
1 کارشناس سازمان برنامه و بودجه
doi
10.22034/irphe.1994.711579چکیده
این مقاله به تبیین آمایش سرزمین به عنوان نوعی برنامه ریزی که سرزمین را عامل تعیین کننده در تأمین اهداف توسعه می داند، پرداخته است. در برنامه ریزی آمایش سرزمین تشخیص مناطق مختلف سرزمین اهمیت اساسی دارد، زیرا پایگاه اصلی برنامه ها شناخته می شود. در واقع، برنامه آمایش دارای افق بلندمدت است و معمولاً دوره ای 15 تا 20 ساله را زیر پوشش قرار می دهد. این برنامه خط و مرز بین برنامه کلان و آمایش، برنامه های منطقه ای را به برنامه های ملی پیوند می زند. نگارنده مقاله برای تبیین و تحلیل آمایش سرزمین، با ارائه مفاهیم و اهداف آمایش سرزمین، ضرورت برنامه ریزی آمایش سرزمین را تشریح کرده است. آنگاه، با ذکر افق زمانی و ارتباط آمایش سرزمین با دیگر برنامه ها، نقش کلیدی منطقه، اهمیت تصمیم گیری در تعادل یا عدم تعادل و جایگاه توسعه اجتماعی را در آمایش سرزمین برشمرده است. سرانجام، با عنایت به این مؤلفه ها، تنگناهای این نوع برنامه ریزی را بیان نموده و اهمیت فعالیتهای آموزش عالی در آمایش زمین را با توجه به تأثیر متقابل این دو بر یکدیگر تبیین نموده است. پایان بخش مقاله اختصاص به تحلیل و جمعبندی دارد. این مقاله را سرکار خانم پریدخت وحیدی کارشناس محترم سازمان برنامه و بودجه به رشته تحریر درآورده اند که بدین وسیله از ایشان سپاسگزاری می شود.
