نقش تمرینات عملکردی با شدت بالا و متوسط بر تغییرات غلظت سیترات سنتتاز، فاکتور نکروز تومور آلفا و سروتونین در بازیکنان والیبال مرد

نویسندگان
doi
10.22034/pjms.2025.2069985.1234
چکیده

مقدمه: تمرینات عملکردی به‌عنوان الگوی ترکیبی شامل فعالیت‌های مقاومتی و هوازی، قابلیت بهبود عملکرد جسمانی، شناختی و متابولیکی ورزشکاران را دارند. هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تمرینات عملکردی با شدت بالا و متوسط بر غلظت سیترات سنتتاز، سروتونین و فاکتور نکروز تومور آلفا ( TNFα) در والیبالیست‌های مرد حرفه‌ای بود. روش کار: در این پژوهش نیمه‌تجربی، 36 ورزشکار مرد جوان به صورت تصادفی ساده در سه گروه کنترل، تمرین با شدت بالا و متوسط به‌مدت 8 هفته شرکت کردند. شدت تمرین از طریق ضربان قلب و مقیاس ادراک فشار کنترل شد. نمونه‌گیری خونی در دو مرحله پیش از ‌آزمون و پس از ‌آزمون انجام شد و غلظت نشانگرهای زیستی با روش الایزا مورد بررسی قرار گرفت. مفروضه‌های نرمال بودن و همگنی واریانس بررسی و تأیید شد و برای تحلیل تغییرات درون‌گروهی و بین‌گروهی از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر همراه با آزمون بونفرونی استفاده گردید. یافته ها: هر دو نوع تمرین عملکردی با شدت بالا و متوسط موجب افزایش معنی‌دار سیترات سنتتاز و سروتونین و کاهش TNFα شدند؛ با این حال، تغییرات ناشی از تمرینات با شدت بالا از نظر آماری قوی‌تر و بارزتر بودند (01/0p < ). نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد تمرینات عملکردی بویژه تمرینات با سطح بالا می توانند بر بهبود تنظیم تعادل سیتوکینی و ارتقاء سازوکارهای ‌فیزیولوژیک موثر باشند. همچنین این تمرینات ممکن است با افزایش سطح سروتونین نقش مؤثری در بهبود شناخت و تمرکز داشته باشند. بنابراین شدت تمرین می تواند نقش مهمی در بهبود شاخص‌های متابولیکی و التهابی و تمرکز داشته باشد.