تأثیر تمرین مقاومتی بر پروتئین‌های مرتبط با رتیکولوفاژی (ATF6، mTOR و JNK1) بطن چپ قلب موش‌های صحرایی نر بالغ مبتلا به دیابت نوع 2

نویسندگان
doi
10.22034/pjms.2024.2040263.1158
چکیده

مقدمه: با افزایش شیوع دیابت در سراسر جهان، به نظر می‌رسد تمرین مقاومتی می‌تواند اختلال عملکرد قلب را در مدل‌های دیابتی کاهش دهد. هدف از مطالعه حاضر اثربخشی تمرین مقاومتی بر پروتئین‌های مرتبط با رتیکولوفاژی در بطن چپ قلب رت‌های دیابتی نوع 2 است. روش‌کار: در این مطالعه‌ تجربی، 12 سر رت نر 2 ماهه از نژاد اسپراگ‌‌داولی با میانگین وزن 20±280 گرم انتخاب شدند. دیابت نوع 2 از طریق تزریق محلول‌های نیکوتین‌آمید و استرپتوزوتوسین القاء شد. رت‌ها به روش تصادفی به گروه تمرین مقاومتی دیابتی و کنترل دیابتی تقسیم شدند. تمرین مقاومتی شامل 8 هفته، هفته‌ای 3 جلسه بالارفتن از نردبان عمودی با شیب 85 درجه به طول یک متر با 26 پله و 2 سانتی‌متر فضای بین هر پله بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های t-مستقل و t-وابسته در نرم افزار SPSS نسخه 29 استفاده شد. یافته‌ها: محتوای پروتئین ATF6 (P= 0.001) و mTOR (P=0.03) به ترتیب کاهش و افزایش معنی‌داری را نسبت به گروه کنترل در بطن چپ قلب پس از 8 هفته تمرین مقاومتی نشان دادند. از طرفی تغییر معنی‌داری در محتوای پروتئین JNK1 در بطن چپ قلب مشاهده نشد (P=0.16). میزان قند خون (mg/dl) بین هفته هشتم نسبت به هفته اول در گروه تمرین مقاومتی تغییر معنی داری را نشان نداد (0.07=P)، اما بین هفته هشتم در گروه کنترل نسبت به گروه تمرین مقاومتی تفاوت معنیداری مشاهده شد (0.001=P). نتیجه‌گیری: تمرین مقاومتی به مدت 8 هفته می تواند به تعدیل پروتئین های مربوط به رتیکولوفاژی در قلب افراد مبتلا به دیابت نوع 2 کمک کند.