پژوهشی متفاوت در روایات استصحاب با رویکرد احیاء قاعدهی یقین
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22067/fiqh.v0i0.11488چکیده
قاعدهی یقین به عنوان یکی از پنج قاعدهی محوری فقه مطرح میشده است که خود قواعدی چند از جمله استصحاب را در بر میگرفته است، امّا به مرور زمان این قاعده تجزیه شده است. قاعدهی استصحاب نیز ابتدا به عنوان دلیل اجتهادی مطرح بوده است امّا پس از آن که برای حجیّت آن به اخبار استناد شده است به لحاظ تعبدی بودن آن، به صورت یکی از اصول عملیه درآمده است تا آنجا که شیخ انصاری آن اخبار را تنها شامل استصحاب و نه قاعدهی یقین، که به شک ساری شهره شده است، میداند و این سخن وی مورد پذیرش غالب اصولیان قرار گرفته است، هرچند برخی از ایشان دلایلی را غیر از دلایل وی بر این مدّعا اقامه کردهاند. مجموعه این دلایل در دو مقام ثبوت و اثبات دسته بندی میشود که با بررسی و نقد آنها چنین مینماید که این ادلّه هیچکدام کافی نباشد و عموم روایات استصحاب هر دو قاعده را شامل میشود بلکه بررسی اخبار میرساند که مورد آنها اختصاص به استصحاب ندارد قواعدی همچون قاعدهی یقین و اشتغال نیز مورد این روایات میباشند.