فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه:نارسایی قلبی با شیوع پیش رونده و مرگ و میر بالا همراه بوده و شیوع آن با وجود پیشرفت‌های پزشکی در حال افزایش است. مسیر بالینی روشی برای مدیریت مراقبت از بیمار در دوره زمانی مشخص با هدف بهبود کیفیت مراقبت، کاهش خطرات و افزایش رضایت بیمار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مسیر بالینی بر رفتارهای خودمراقبتی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی انجام گرفت. روش کار:این مطالعه مداخله‌ای، روی 68 بیمار با تشخیص نارسایی قلبی در بیمارستان حشمتیه تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی سبزوار در سال 1400-1398 انجام شد. بیماران به‌ روش تصادفی به دو گروه کنترل و مداخله تقسیم شدند. پس از ترخیص، به بیماران گروه مداخله در مورد روش اجرای مسیر بالینی آموزش های لازم داده ‌شد. بیماران گروه کنترل فقط دریافت‌کننده آموزش معمول از سوی بیمارستان بودند. سپس برای همه بیماران به طور مستمر در فاصله زمانی هر یک ماه تا سه ماه پرسش نامه خودمراقبتی و کیفیت‌زندگی تکمیل شد. به منظورتحلیل داده هااز آزمونهای مربع کای، دقیق فیشر، تحلیل واریانس با اندازه های تکراری،تی زوجی و من-ویتنی استفاده شد. یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار سن بیماران گروه مداخله 5.74 ± 57.43 و گروه کنترل 4.76±61.70 سال بود. نتایج آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌های تکراری نشان داد که در سه مرحله اندازه‌گیری بین میانگین نمره خودمراقبتی و نمره کیفیت زندگی گروه مداخله تفاوت آماری معناداری وجود دارد (p<0.001). نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه اثربخشی مسیر بالینی را بر بهبود رفتارهای خودمراقبتی و بهبود کیفیت زندگی بیماران با تشخیص نارسایی قلبی تایید کرد. بنابراین، به نظر میرسد درگیر کردن بیماران در رفتارهای مراقبت از خودِ ثمربخش منجر به بهبود رفتارهای خودمراقبتی شده و به دنبال آن روی کیفیت زندگی آنان نیز تاثیر خواهد داشت.