فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: بی حسی داخل نخاعی متداول ترین روش انتخابی در جراحی ارتوپدی اندام تحتانی است. این روش با وجود داشتن فواید زیاد، عوارضی همچون سردرد در دوره حاد پس از عمل دارد. از این رو، مطالعه حاضر با هدف مقایسه دو روش مدین و پارمدین درمیزان بروز سردرد پس از بی حسی نخاعی (Post Dural Puncture Headache, PDPH) در بیماران تحت عمل جراحی ارتوپدی اندام تحتانی با بی حسی نخاعی انجام شد. روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسویه کور روی 60 بیمار کاندید عمل جراحی ارتوپدی مراجعه کننده به بیمارستان پیمایه شهرستان جهرم انجام شد. بیماران به طور تصادفی به روش پرتاب سکه به دو گروه مدین و پارامدین تقسیم شدند.  علائم حیاتی در مقاطع زمانی قبل از انجام بی حسی داخل نخاعی و بعد از آن در دقایق 5، 15، 30، 45، 60 و 90 حین عمل جراحی و در زمان ریکاوری ثبت شد.   میزان بروز سردرد پس از جراحی در بیماران  به مدت هفت روز و هر روز یک مرتبه توسط فرد بی اطلاع از نوع پرسش نامه تعیین شد. داده ها با کمک نرم افزار SPSS نسخه 21 و استفاده از آمار توصیفی شامل میانگین، انحراف معیار، تعداد و درصد و همچنین آمار استنباطی شامل آزمونهای تحلیل واریانس با اندازه های تکراری، مربع کای، فریدمن و تی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: در مقاطع زمانی قبل از بی حسی داخل نخاعی، بلافاصله بعد از بی حسی و 5 دقیقه بعد از آن بین گروه های مدین و پارامدین، از نظر میانگین ضربان قلب تفاوت معناداری وجود داشت (0.05> P). در روز اول و چهارم، بروز سردرد در گروه پارامدین بیشتر از گروه مدین بود. اما نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در این مورد بین دو گروه در زمان های مختلف وجود ندارد (0.05< P). نتیجه گیری: اگرچه مزایای متفاوتی برای هر کدام  از روش های مدین و پارامدین ذکر شده است، اما  در رابطه با بروز سردرد، در این مطالعه تفاوت معنادری بین دو گروه مدین و پارامدین گزارش نشد. بنابراین با انجام مطالعات بیشتر  با تاکید روی رضایت مندی بیماران می توان بهترین روش بی حسی داخل نخاعی را انتخاب و به کار گرفت.