بررسی ارتباط تغییرات مودیک وتورم مفصل بر پیامد های بالینی، عملکردی و پایداری ستون فقرات در بیماران عمل شده دژنراتیو لومبار

نویسندگان
doi
10.22034/pjms.2022.700540
چکیده

مقدمه:  هدف این مطالعه، بررسی ارتباط بین تغییرات مودیک و تورم مفصل و همچنین رابطه آن با پایداری ستون فقرات لومبار در بیمارانی بود که به دلیل اختلالات دژنراتیو تحت عمل جراحی قرار گرفتند. روش کار:  این مطالعه مشاهده ای روی داده های جمع آوری شده به صورت گذشته نگر از پرونده ۱۱۶ نفر از مراجعه کنندگان به بیمارستان شهید چمران شیراز در بین سال های 1396 تا 1399 انجام شد.  پرونده بیماران در ابتدا از نظر متغیرهای زمینه ای میزان تورم مفصل (Facet Effusion)، تغییرات مودیک و نوع عمل بررسی شد. بیماران پس ازشش ماه تحت بررسی بالینی و تصویربرداری قرار گرفتند و پایداری ستون فقرات بررسی شد.داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: شیوع ناپایداری 6 ماهه در این مطالعه بسیار کم بود (1 بیمار، 0.86 درصد) و تنها بیماری که دچار ناپایداری ستون فقرات شده بود، جراحی لامینکتومی در سطح 2 انجام داده بود؛ دیسککتومی نشده بود و تغییرات مودیک در زمان جراحی نداشت. مقدار Facet Effusion و Dynamic angulation این بیمار به ترتیب 1.50 میلی متر و 5 میلی متر بود و Dynamic Translation  و vacuum sign نداشت.  مقدار میانگین Dynamic angulation ،Facet Effusion و Dynamic Translation در کل بیماران به ترتیب برابر 0.58 ± 1.56، 2.67±5 و 0.51±3 میلی متر بود. نتیجه گیری: یافته های این مطالعه با توجه به شیوع بسیار پایین ناپایداری در پیگیری شش ماهه نمی تواند برای نتیجه گیری در مورد عوامل موثر در برور ناپایداری کمر مورد استفاده قرار گیرد و نیاز به مطالعات گسترده تری است.  با این حال، دلایل شیوع بسیار پایین ناپایداری کمری در این مطالعه به عوامل متنوع دیگری و از جمله روش جراحی ارتباط داشته که می تواند با سایر مطالعات با شیوع ناپایداری بیشتر مورد مقایسه قرار گیرد.