بررسی اپیدمیولوژیک ده‌ساله بیماری مالاریا در استان هرمزگان: یک مطالعه گذشته‌نگر

نویسندگان
doi
10.22118/jsmj.2025.531596.3935
چکیده

زمینه و هدف : مالاریا نوعی بیماری انگلی است که پنج گونه پلاسمودیوم آن را ایجاد و پشه جنس آنوفل آن را منتقل می ‌ کند. استان هرمزگان یکی از کانون ‌ های آندمیک مالاریا درجنوب کشور است. لذا، مطالعه حاضر به ‌ منظور تعیین اپیدمیولوژی مالاریا در دوره‌ای ده ‌ ساله در استان هرمزگان طراحی شد. روش بررسی: برای تعیین اپیدمیولوژی ده‏ساله مالاریا در استان هرمزگان، داده ‌ های سال 1391 تا 1400 از مراکز بهداشت و درمان جمع ‌ آوری شد. اطلاعات از پرونده ‌ های بیماران، شامل جنسیت، سن، فصل بیماری، ملیت، مکان سکونت، سال و انگل ‌ های تشخیص ‌ داده ‌ شده از پرونده ‌ های بیماران استخراج شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون کای اسکوئر آنالیز شدند. یافته‌ها: به‌طورکلی، 682 مورد مالاریا گزارش شده است. در این مطالعه، 8/87 و 2/12 درصد بیماران به‌ترتیب مرد و زن بودند. بیشترین تعداد بیماران به ‌ ترتیب در ماههای شهریور، تیر و مرداد بودند و 7/45 درصد موارد بیماری در تابستان و بیشتر موارد در افراد بزرگ ‌ تر از 15 سال گزارش شد. درصد فراوانی بیماری مالاریا در جاسک، بندرعباس و قشم به ‌ ترتیب 9/23، 3/22 و 3/13 درصد بود. پلاسمودیوم ویواکس فراوانی بیشتری داشت. همچنین 3/49 درصد بیماران ملیت پاکستانی داشتند. نتیجه ‌ گیری: فراوانی زیاد بیماران با ملیت پاکستانی و افغان نشان ‌ دهنده اهمیت تصمیم ‌ گیری و اتخاذ روش ‌ هایی برای پیشگیری و کنترل بیماری و ناقلان آن است. از طرف دیگر، یافته‌های این بررسی بیانگر اهمیت توجه به برنامه‌های حذف مالاریا، ارتقای مراقبت و پایش بومی، آموزش گروه‌های در معرض خطر و همکاری بین‌بخشی است.