اثر تمرینات هوازی بر عملکرد ریوی در دیابت نوع 2: مرور سیستماتیک

نویسندگان
doi
10.22118/jsmj.2025.498379.3789
چکیده

زمینه و هدف : یکی از اختلالات دیابت عوارض ریوی است؛ تمرینات هوازی نیز از مداخلات درمانی در دیابت نوع 2 به‏ شمار می‏ آید. هدف تحقیق حاضر مروری بر اثر تمرینات هوازی بر عملکرد ریوی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش بررسی: در مرور سیستماتیک حاضر مداخلات مبتنی ‏بر تمرین هوازی بر عملکرد اسپیرومتری (سطوح حداکثرحجم بازدمی در ثانیۀ اول: FEV1 و ظرفیت حیاتی اجباری: FVC ) در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 در پایگاه‏های داده شامل PubMed ، Scopus ، Google Scholar ، Iranmedex ، Science Direct ، و SID با کلیدواژه‏ های دیابت، ریه، تمرین، ورزش، فعالیت جسمانی، FEV1 ، و FVC ، بدون محدودیت زمانی جستجو شد. درنهایت، 5 مطالعه انتخاب و بررسی شدند. یافته‏ها: نتایج نشان داد تمرینات هوازی موجب افزایش FEV1 و FVC در دیابت نوع 2 می‏ شود و دلیلِ این بهبودِ عملکرد اسپیرومتری، کنترل گلیسمی و تعدیل التهاب است. نتیجه ‌ گیری: براساس مرور حاضر تمرینات هوازی منظم موجب بهبود عملکرد ریوی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 می‏شود که می‏تواند نشان‏دهندۀ اهمیت تمرینات هوازی به‏عنوان یکی مداخله برای بهبود عوارض ریوی در بیماران شود. با توجه به محدودبودن مطالعات انجام ‏شده نیاز به تحقیقات بیشتر در این زمینه برای مشخص ‏شدن مکانیسم‏های مرتبط است.