تأثیر تمرین هماهنگی دوجانبه بر مهارت های هماهنگی در دانش آموزان 7 تا 11 ساله با اختلال هماهنگی رشد
نویسندگان
doi
10.22118/jsmj.2025.474402.3639چکیده
زمینه و هدف : اختلال هماهنگی رشدی ( DCD ) نوعی وضعیت عصبی ـ رشدی در کودکان است. هدف تحقیق حاضر تعیین تأثیر تمرین هماهنگی دوجانبه در مهارتهای هماهنگی در دانش آموزان ۷ تا ۱۱ سال با DCD بود. روش بررسی: در پژوهش نیمه تجربی حاضر، که با طرح پیش آزمون ـ پس آزمون با گروه کنترل در شهر اهواز انجام شد، از بین کودکان ۷ تا ۱۱ ساله دارای DCD (ویلسون و همکاران، ۲۰۰۰) تعداد سی نفر بهصورت هدفمند انتخاب شدند و پس از انجام پیش آزمون، بهصورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. پروتکل تمرین بهمدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و بهمدت سی دقیقه در گروه آزمایش اجرا شد . برای سنجش هماهنگی چشم و دست از آزمون پیشرفتة ادراک بینایی فراستیگ و آزمون هماهنگی دودستی استفاده شد. برای تجزیهوتحلیل آماری از آزمونهای تی وابسته و تحلیل کورایانس استفاده شد. تجزیهوتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخة 21 و سطح معنی داری (05/0 ≥ P ) انجام شد. یافتهها: پس از دورة مداخله، در هماهنگی دودستی (001/0= P ) و هماهنگی چشم و دست (001/0= P ) در گروه آزمایش، بهبود معناداری مشاهده شد. نتیجهگیری : براساس یافته های پژوهش حاضر، میتوان از برنامة تمرین هماهنگی دوجانبه بهمنظور بهبود مهارتهای هماهنگی کودکان با DCD استفاده کرد.