تاثیر یک دوره تمرین مقاومتی - تناوبی در مقابل تمرین مقاومتی - هوازی بر عامل رشد شبه انسولین - 1 و قدرت و توده عضلانی در مردان جوان تمرینکرده
نویسندگان
doi
10.32592/jsmj.23.5.412چکیده
زمینه و هدف سازگاریهای برآمده از تمرین میتواند تحت تاثیر نوع تمرین باشد. هدف پژوهش پیش رو تعیین تاثیر یک دوره تمرین مقاومتی - تناوبی در مقابل مقاومتی - هوازی بر عامل رشد شبه انسولین - 1 ( IGF-1 ) و قدرت و توده عضلانی در مردان جوان تمرینکرده بوده است. روش بررسی در تحقیق نیمهتجربی حاضر 36 مرد تمرینکرده داوطلب انتخاب و به سه گروه که عبارتند از: 1) تمرین مقاومتی، 2) تمرین مقاومتی - هوازی و 3) تمرین مقاومتی - تناوبی تقسیم شدند. تمرین مقاومتی در 3 ست، 4 تا 6 تکرار با ۸۵ درصد یک تکرار بیشینه اجرا شد. تمرین تناوبی در 6 - 4 تناوب 30 ثانیهای دویدن سرعت با 5/4 دقیقه ریکاوری اجرا شد. تمرین هوازی با شدت 70 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه به مدت 30 دقیقه اجرا شد. یافتهها افزایش قدرت عضلانی و توده عضلانی به ترتیب در گروههای مقاومتی، مقاومتی - تناوبی و مقاومتی - هوازی مشاهده شد و بین گروهها اختلاف معناداری وجود داشته است (05/0 > P )؛ همچنین نشان داد که تغییرات IGF-1 سرمی برای گروه تمرین مقاومتی - تناوبی نسبت به گروه تمرین مقاومتی - هوازی معنادار بوده است (002/0= P ). نتیجهگیری بر اساس نتایج تحقیق حاضر تمرین مقاومتی با افزایش IGF-1 موجب افزایش توده عضلانی و قدرت عضلانی شده و با توجه به سازگاریهای کسبشده در تمرینات همزمان، به نظر میرسد استفاده از تمرینهای مقاومتی - تناوبی نسبت به تمرینهای مقاومتی – هوازی آثار بهتری بر تغییرات IGF-1 ، توده عضلانی و قدرت عضلانی دارد.