تاثیر ونوپلاستی با تعبیه استنت در بیماران با علایم مزمن وریدی بدنبال ترومبوز وریدی عمقی در سگمان ایلیوفمورال
نویسندگان
doi
10.32592/JSMJ.23.2.114چکیده
زمینه و هدف ترومبوز ورید عمقی ) DVT ( یک وضعیت شایع عروقی است که سالانه 1 تا 3 در هر 1000 نفر را درگیر می کند. ترومبوز پروگزیمال ) از جمله رگ های ایلیاک( بیشتر در معرض خطر سندرم پس از ترومبوز ) PTS ( است. بنابراین در مطالعه حاضر، به بررسی تاثیر ونوپلاستی با تعبیه استنت در بیماران با علایم مزمن وریدی بدنبال DVT در سگمان ایلیوفمورال، پرداختیم. روش بررسی در این مطالعه مقطعی، بیماران با محدوده سنی 20 تا 70 سال که با علایم مزمن ضایعه انسدادی وریدی ایلیوفمورال به دنبال DVT مراجعه کرده بودند، در صورت رضایت وارد مطالعه شدند. تحت بی حسی موضعی با لیدوکائین و در موارد لزوم با آرام بخش داخل وریدی تحت ونوگرافی اندام تحتانی درگیر توسط کاتتر با دسترسی از ورید پوپلیته ی همان سمت و تعبیه شیت قرار گرفتند. متغیرهای مربوط به قبل از مداخله و شش ماه پس از مداخله، بررسی، ثبت و آنالیز شد. یافته ها از 24 بیمار شرکت کننده در مطالعه، 17 مرد و 7 زن با میانگین سنی 27 / 8 ± 42 / 51 سال بودند. میزان درد و وضعیت زخم در زمان های قبل و 6 ماه بعد از مداخله تفاوت معنی داری داشت ) 001 / 0 > P(. بعد از مداخله، 3 / 58 % بیماران در وضعیت بدون درد قرار گرفتند و فراوانی بیماران بدون زخم از 5 / 12 % به 7 / 66 % رسید. تغییرات تورم معنی دار نبود ) 29 / 0 = P ) نتیجه گیری تعبیه استنت در بیماران با علایم مزمن وریدی بدنبال DVT در سگمان ایلیوفمورال، موجب کاهش درد و بهبود زخم گردیده و روشی موثر، قابل استفاده و کاربردی می باشد