خشونت محل کار و ارتباط آن با استرس شغلی در کارکنان فوریت های پزشکی شاغل در پایگاههای فوریت پزشکی استان البرز در سال 1401
نویسندگان
doi
10.32592/JSMJ.23.2.156چکیده
زمینه و هدف کارکنان نظام سلامت، خصوصاً آن دسته که مانند کارکنان فوریتهای پزشکی، مستقیماً با بیماران و همراهان در تماس هستند، بیشتر در معرض خشونتهای محل کار قرار دارند. یکی از عوارض خشونت محل کار استرس شغلی است. مطالعه حاضر باهدف بررسی فراوانی خشونت محل کار و ارتباط آن با استرس شغلی در کارکنان فوریتهای پزشکی شاغل در پایگاههای اورژانس استان البرز انجامشده است. روش بررسی این مطالعه توصیفی همبستگی بر روی 124 نفر از کارکنان فوریتهای پزشکی شاغل در پایگاه جادهای و شهری استان البرز، در سال 1401 انجام شد. ابزار مورداستفاده در این مطالعه پرسشنامه فارسی برگرفته از پرسشنامه استاندارد خشونت محل کار بود. برای اندازهگیری استرس شغلی از پرسشنامه استرس شغلی موسسه سلامت و ایمنی انگلستان ) Health and Safety Executive ( استفاده گردید. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS.26 انجام شد. یافته ها یافتههای مطالعه نشان داد که 77 نفر ) 1 / 62 %( از نمونهها مورد خشونت فیزیکی و 111 نفر ) 90 %( مورد خشونت روانی قرارگرفته بودند بیشترین زمان بروز خشونت فیزیکی 37 بار ) 4 / 47 %( و خشونت روانی 48 بار ) 4 / 41 %( در نوبتکاری عصر و کمترین میزان خشونت فیزیکی 8 بار ) 5 / 10 %( و خشونت روانی 22 بار ) 19 /%( در نوبتکاری صبح صورت گرفته بود. میانگین استرس شغلی در کارکنان شاغل در پایگاه جادهای و شهری به ترتیب 5 / 11 ± 120 و 8 / 16 ± 110 بود که نشاندهنده سطح استرس شغلی بالا است. میان استرس شغلی و سابقه کاری و سن کارکنان رابطه معنیداری وجود داشت، بهطوریکه با افزایش سن و سابقه کاری استرس شغلی پایین میآید؛ اما بین مواجهه با خشونت محیط کار و میزان استرس شغلی ارتباط معنیداری وجود نداشت. نتیجه گیری کارکنان فوریت پزشکی اغلب اولین درمانگرانی هستند که در شرایط پرتنش، استرس و اضطراب بیماران و خانواده با آنها روبرو میشوند. به همین دلیل اغلب با خشونت از طرف بیمار و همراهان روبرو میشوند. یافتههای این مطالعه میتواند به سیاستگزاران حوزه سلامت در اتخاذ تصمیمات برای کاهش موارد خشونت محیط کار و آموزش کارکنان و برنامهریزی جهت برقراری سیستمهای حمایتی در موارد مواجهه با خشونت محیط کار کمک نماید