بررسی شیوع خودبیمار انگاری و عوامل وابسته به آن در شرایط همه گیری کووید- 19 در دانشجویان علوم پزشکی مازندران در سال 140

نویسندگان
doi
10.32598/JSMJ.21.4.2571
چکیده

زمینه و هدف خودبیمارانگاری )هیپوکندریا(، یکی از انواع اختلالات شب هجسمی است که عل یرغم وجود سلامت بدنی، فرد حداقل به مدت 6 ماه به وجود یک بیماری جدی در خود معتقد است و بیشترین شیوع آن در بین 20 - 30 سال گزارش شده است . پژوهش حاضر با هدف تعیین شیوع خودبیمارانگاری و عوامل وابسته به آن در شرایط هم هگیری کووید- 19 در دانشجویان علوم پزشکی مازندران در سال 1400 انجام شده است. روش بررسیاین مطالعه توصیف یمقطعی بر روی دانشجویان دانشگا ههای علوم پزشکی مازندران در سال 1400 انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مازندران بود که در زمان مذکور به میل خود پرس شنامه را تکمیل کردند. یافت هها از 125 نفر دانشجو مورد مطالعه، 75 نفر زن ) 60 درصد( و 50 نفر مرد ) 40 درصد( بودند و در بازه سنی 19 - 27 سال و میانگین سنی 54 / 2± 80 / 22 سال قرار داشتند. مطابق نمر هدهی پرس شنام ه از میان افراد، 8/ 36 درصد که نشا ندهنده سالم، 28 درصد که نشا ندهنده در مرز بودن، 2/ 18 درصد در بازه خفیف خودبیمارانگاری، 6/ 13 درصد در وهله متوسط و 2/ 3 درصد در وهله شدید بیمار هستند. رابطه سن و خودبیمارانگاری معنادار بود ) 025 / .)P=0 نتیج هگیری باتوج هبه اینکه این مطالعه در شرایط کووید- 19 بر روی دانشجویان مازندران انجام شده است، اکثر دانشجویان در قرنطینه و کاهش روابط اجتماعی، عدم برگزاری کلا سهای حضوری بود هاند که این شرایط باعث افزایش ترس و اضطراب، وسواس،خودبیماری انگاری دانشجویان م یشود. نتایج نشان داد با افزایش سن اختلال خودبیمارانگاری افزایش م ییابد.