تأثیر فعالیت هوازی بر تغییرات سطوح سیستاتین C و هموسیستئین به عنوان عوامل خطرزای قلبی عروقی
نویسندگان
doi
10.32598/JSMJ.21.3.2521چکیده
زمینه و هدف التهاب مزمن با پیشرفت بیمار یهای مختلفی ازجمله آترواسکلروز و دیابت همراه است. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر بلندمدت فعالیت منتخب هوازی بر تغییرات سیستاتین C و هموسیستئین زنان میا نسال غیرفعال دارای اضاف هوزن انجا مشده است. روش بررسی 30 نفر از زنان میا نسال غیر ورزشکار )با میانگین سنی 97 / 6± 05 / 46 سال، وزن 11 / 9± 82 / 71 کیلوگرم، قد 24 / 5± 9/ 156 سانت یمتر شاخص توده بدن 11 / 4± 2/ 29 کیلوگرم بر مترمربع( داوطلبانه در این طرح شرکت کردند؛ ب هطور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل، تفکیک شدند. سپس گروه آزمایش ب همدت 8 هفته به تمرینات هوازی )دویدن مداوم با شدت 65 - 75 درصد حداکثر ضربان قلب( پرداختند. نمون ههای خون، قبل و 24 ساعت پس از پایان پروتکل تمرینی جهت انداز هگیری سطوح سیستاتین C و هموسیستئین گرفته شد. جهت مقایس ههای بین گروهی از آزمون تحلیل کواریانس و جهت مقایس ههای درو نگروهی از آزمون t زوجی استفاده شد. یافت هها نتایج نشان داد تفاوت معن اداری بین گروه آزمایش و کنترل در مقادیر سیستاتین P=0/09( C ( و هموسیستئین ) 07 / P= 0 ( پس از 8 هفته تمرین منتخب هوازی وجود نداشت. با این حال، کاهش معناداری در وزن ) 001 / P=0 (؛ شاخص توده بدنی ) 002 / P=0 (؛ گروه تجربی نسب تبه گروه کنترل مشاهده شد. نتیج هگیری در مجموع، نتایج تحقیق حاضر نشان داد که برنامه فعالیت هش تهفت های هرچند موجب بهبود ترکیب بدنی زنان میا نسال دارای اضاف هوزن م یشود اما برای بررسی نتایج بیوشیمیایی روش نتر نیاز به دور ههای طولان یتری از تمرینات هوازی وجود دارد.