ترکیبات اسانس اسطوخودوس به عنوان آنتاگونیست های زیرواحد NR2B مربوط به گیرنده NMDA : یک روش آزمایشگاهی و مد لسازی مولکولی

نویسندگان
doi
10.32598/JSMJ.21.2.2257
چکیده

زمینه و هدف گیاهان دارویی٬ منبع مهم مواد طبیعی با اثرهای درمانی مختلف هستند. هدف از مطالعه حاضر، تعیین ترکیبات شیمیایی اسانس گیاه اسطوخودوس و ارزیابی اثر آنتاگونیست آ نها بر روی گیرند ههای انِ متیل دی آسپارتیک اسید در مغز با استفاده از دستگاه کروماتوگرافی گاز یطی فسنجی جرمی و رویکردهای محاسباتی است. روش بررسی اسانس سرشاخ ههای گ لدار )گل و برگ( استخراج و ترکیبات شیمیایی آن توسط کروماتوگرافی گازی-طی فسنجی جرمی تعیین شد. داکینگ مولکولی و ارزیابی ساختارهای مولکولی روی 20 ترکیب مهم گیاه صورت گرفت. از اتوداک وینا مربوط به نر مافزار پایرکس برای انجام داکینگ مولکولی 20 لیگاند با NMDAR استفاده شد. ابزار وب SwissADME برای بررسی مقادیر توصی فکننده مولکولی به کار گرفته شد. یافت هها تعداد 41 ترکیب در اسانس گیاه اسطوخودوس شناسایی شد که ۵/ ۹۵ درصدکل اسانس را تشکیل م یدهند. بیشترین مقدار ترکیبات ب هترتیب مربوط به ترانس کاروئول، ایزوپولگول، 8،3،1 - پارا-منتاترین و ایزوبورنئول بود. مطالعات داکینگ نشان داد 3 مورد از بهترین لیگاندها برای اتصال به گیرنده انِ متیل دی آسپارتیک اسید شامل ترانس کاروئول، ایزوپولگول و 8،3،1 - پارا-منتا ترین است که میل ترکیبی بیشتری نسبت به جایگاه فعال NMDAR نشان دادند. آیفنپرودیل ب هعنوان یک آنتاگونیست، مکا نهای اتصال مشترک را با کامفور، تیمول، آلفا فلاندرن، لیمونن، گاما - 3- کارن، بتا-توجون، ترانس کاروئول و بتا-کاریوفیلن نشان دادند. کامفور، تیمول، بتا- توجون و ترانس کاروئول بیشترین جذب گوارشی و ترانس کاروئول کمترین انرژی اتصال با NMDAR را داشتند. نتیج هگیری کامفور، تیمول، بتا-توجون و تران سکاروئول م یتوانند ب هعنوان یک هدف اصلی بالقوه برای مهار NMDAR بهبود یادگیری و حافظه در بیمار یهای عصبی انتخاب شوند.