نقش ادبیات نمایشی در آموزش تاریخ با تأکید بر نمایشنامههای تاریخی
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان استان تهران
doi
10.48310/rhe.2026.22566.1191چکیده
پیشینه و اهداف یکی از انواع مهم ادبی، ادب نمایشی است که به دو شکل نمایشنامه و فیلمنامه عرضه میشود. این مطالعه با هدف تشریح نقش نمایشنامههای تاریخی در آموزش تاریخ انجام گرفته است. روش: این مطالعه پژوهشی توصیفی-تحلیلی است که به روش کتابخانهای انجام گرفته است. در این راستا، نگارنده با گردآوری و مطالعه نظاممند منابع نظری مرتبط با ادبیات نمایشی و آموزش تاریخ، و همچنین تحلیل اسنادی تعدادی از نمایشنامه تاریخی ایرانی و غیر ایرانی، تلاش کرده است به بررسی ساختار، محتوای تاریخی و کارکرد آموزشی نمایشنامههای تاریخی بپردازد؛ تا از این رهگذر اهمیت نمایشنامههای تاریخی هم به عنوان منبعی برای مطالعه و درک تاریخ و هم ابزاری برای آموزش تاریخ روشن شود. یافته ها: اثبات این مدعاست که آشنایی با ادبیات نمایشیِ تاریخی، بخصوص نمایشنامههای تاریخی، میتوانند هم بعنوان یک منبع مطالعات تاریخی و هم یک ابزار آموزشی به کارگرفته شوند و از آنها به سه شکل خواندن انفرادی، نمایشنامهخوانی و همچنین برای اجرای نمایش استفاده شود. نتیجهگیری: با تحلیل یافتهها میتوان گفتکه استفاده از نمایشنامههای تاریخی، ضمن افزایش دانش و قدرت تخیل و خلاقیت دانشآموزان و دانشجویان، میتواند در غنا بخشیدن و جذاب کردن آموزش تاریخ در مدارس بسیارمؤثر واقع شود