پیشرانهای کلیدی حکمرانی آکادمیک در نظام آموزش عالی ایران با رویکرد تحلیل تاثیر متقابل
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت و برنامهریزی آموزشی دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
3 دانش آموخته دکترای مدیریت آموزش عالی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
4 دانشیار گروه مدیریت و برنامهریزی آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
5 استاد گروه فیزیک، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22034/jsfc.2025.495378.2755چکیده
حکمرانی آکادمیک یک مفهوم نوظهور در نظام آموزش عالی است و به مجموعهای از قوانین، سیاستها و قواعدی اشاره دارد که مسئولیتها و نقشهای مختلف ذینفعان را تعیین میکند. در این نظام، دانشگاهها به عنوان مراکز اصلی فعالیت در حوزه آموزش عالی، نقشی حیاتی دارند. این مفهوم در آموزش عالی ایران به عنوان یک عامل کلیدی در توسعه و پیشرفت دانشگاهها و تحقق اهداف آموزش عالی تأثیر بسزایی دارد. با توجه به اهمیت موضوع، این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل پیشرانهای کلیدی حکمرانی آکادمیک در آموزش عالی ایران طراحی و اجرا شده است. این مطالعه یک پژوهش ترکیبی اکتشافی بود که با استفاده از روش آیندهپژوهی، بین سالهای 1402 تا 1403 انجام شد. جامعه پژوهش شامل روسای دانشگاههای تهران و خبرگان آموزش عالی بود. در ابتدا با استفاده از مصاحبه نیمه ساختاریافته با خبرگان عوامل مؤثر بر حکمرانی آکادمیک در آموزش عالی شناسایی و سپس 22 عامل کلیدی در شش بعد اصلی تعیین شدند. در مرحله بعد با روش تحلیل ساختاری، پیشرانهای کلیدی حکمرانی آکادمیک در آموزش عالی ایران بررسی قرار گرفت و دو عامل "جهانیشدن" و "تعاملات بینالمللی و مراودات سیاسی" بعنوان پیشرانهای کلیدی حکمرانی آکادمیک در آموزش عالی ایران شناسایی شدند.
