تحلیل ساختاری زیست پذیری بافتهای فرسوده شهری با رویکرد آینده پژوهی (مطالعه موردی: بافت فرسوده منطقه یک شهر قزوین)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
چکیده
آ آگاهی از اثرات افزایش زیستپذیری در بافتهای فرسوده شهری نیازمند ارائه تحلیلی ساختاری از آن در آینده است تا به وسیله آن افزایش کیفیت فضاهایی از این دست با به بکارگیری رویکرد زیستپذیری، قابل سنجش و ارزیابی باشد و در نهایت به خلق مراکز شهری پویا و محلههای پایدار کمک کند. در این راستا این پژوهش با هدف غایی تحلیل ساختاری زیستپذیری بافتهای فرسوده شهری منطقه یک شهر قزوین با رویکرد آیندهپژوهی انجام شده است. از نظر روش شناسی، توصیقی- تحلیلی و از لحاظ هدفگذاری کاربردی میباشد. دادهها و اطلاعات پژوهش با استفاده از مطالعات اسنادی و میدانی گردآوری شده است. جامعه آماری پژوهش 16 نفر از خبرگان و متخصصان شهری میباشند که بهصورت نمونهگیری هدفمند انتخاب گردیدند. تعداد 14 متغیر برای بررسی آینده زیست پذیری بافتهای فرسوده شهری، شناسایی و با نرمافزار MIC MAC مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج به دست امده بیانگر این بود که درجه پرشدگی برابر با 08/79% است که نشان از تأثیر زیاد عوامل بر هم بود.. علاوه بر این از مجموع 155 رابطه قابل ارزیابی در این ماتریس، 41 رابطه صفر(عدم تاثیر)، 27 رابطه عدد یک (تاثیر اندک)، 36 رابطه عدد دو(تاثیرگذاری قوی) و 92 رابطه عدد سه (تاثیرگذاری بسیار زیاد) بوده است. در نتیجه یافتههای حاصل از بررسی متغیرهای کلیدی و مؤثر بر وضعیت بافتهای فرسوده شهری محدوده مورد مطالعه، بیانگر ناپایداری این مناطق در ارتباط با زیست پذیری در آینده است.