ارزیابی اثرات دلبستگی مکانی بر میزان تابآوری اجتماعی در شهرها (مطالعه موردی: منطقه 12 کلانشهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجو/تهران
doi
چکیده
دلبستگی به مکان برخاسته از فعالیتها و تعاملات بین انسان-مکان و انسان –انسان در یک مکان خاص است. وجود و سطح بالای دلبستگی در ساکنان یک مکان، محله، شهر سبب اهمیت آن مکان برای فرد و افزایش مشارکت در فعالیتهای عمرانی و سیاسی و افزایش سطح تعاملات اجتماعی شهروندان میشود. همچنین این روابط عاطفی با مکان بر توانایی واکنش مردم به تغییرات و درک خطر و آمادگی در برابر مخاطرات (تابآوری اجتماعی) تأثیر میگذارد. هدف این پژوهش بررسی تأثیر دلبستگی مکانی بر تابآوری اجتماعی در منطقه 12 شهر تهران میباشد. تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است. به منظور گردآوری دادههای مورد نیاز از دو شیوه تحلیل اسنادی و پیمایشی بهره گرفته شده است که زیرمجموعه روش تحقیق کمی است. ابزار پژوهش، پرسشنامه می باشد. جامعه آماری ساکنان منطقه 12 شهر تهران شامل 239611 نفر است که با فرمول کوکران حجم نمونه 384 بهدستآمده است. بر اساس نتایج مطالعات اسنادی، شاخصهای پژوهش در بخش تابآوری اجتماعی شامل مشارکت، اعتماد، همبستگی و انسجام اجتماعی، احساس اثرگذاری و کارایی و حمایت اجتماعی، آگاهی، دانش، مهارت و در بخش دلبستگی مکانی شامل دلبستگی عاطفی، وابستگی مکانی و هویت مکانی هستند که با استفاده از آزمونهای تی تک نمونهای، همبستگی پیرسون و رگرسیون تک متغیره تحلیل گردیده است. نتایج نشان میدهد که شاخصهای دلبستگی مکانی و تابآوری اجتماعی در منطقه 12 شهر تهران وضعیت نامناسبی دارند. بین شاخصهای دلبستگی مکانی با تابآوری اجتماعی همبستگی معناداری وجود دارد و نتیجه رگرسیون تک متغیره نشان داد که دلبستگی مکانی بر تابآوری اجتماعی تأثیر بالایی دارد.