تحلیل کیفیت زندگی در قبل و بعد از تبدیل سکونتگاهها به شهر (مطالعۀ موردی: شهرهای مصیری و کوپن، استان فارس)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیای انسانی و برنامه ریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد، گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22103/JUSG.2023.2086چکیده
مقدمه: در چند دهۀ گذشته بهبود کیفیت سکونتگاهی از طریق تبدیل روستاهای بزرگ به شهر به عنوان یکی از سیاستهای توسعه برای دسترسی مطلوبتر ساکنان محلی به امکانات، تاسیسات و خدمات شهری مورد توجه بوده است. در پژوهش حاضر هدف بررسی تاثیر تبدیل نقاط روستایی به شهر بر کیفیت زندگی ساکنان و مقایسۀ وضع موجود این سکونتگاهها در دو شهر کوپن و مصیری در استان فارس است.داده و روش: پژوهش حاضر توصیفی- تحلیلی و نوع آن کاربردی است. جامعۀ آماری پژوهش شامل ساکنان شهرهای مورد مطالعه است که با استفاده از فرمول کوکران حجم نمونه ۳۸۰ نفر تعیین شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS انجام گرفته است.یافتهها: نتایج آزمون کولموگروفاسمیرونوف نشان میدهد میزان رضایت از مولفههای کیفیت زندگی در هر دو شهر در دو دورۀ قبل و بعد از ارتقاء متفاوت است. با توجه به نتایج آزمون یومنویتنی قبل از ارتقاء میانگین رتبۀ رضایت از مولفههای کیفیت زندگی در شهر مصیری مطلوبتر است. در حالی که بعد از ارتقاء شهر کوپن در همۀ مولفهها شرایط بسیار مطلوبی دارد. آزمون رتبههای دبلیوکندال نشان میدهد رضایت از مولفههای کیفیت زندگی در هر دو شهر (به تفکیک) در دو دوره با هم متفاوت است. همچنین با توجه به آزمون رگرسیون خطی ساده، ارتباط قویی بین متغیر مستقل (کیفیت زندگی) با امید به آینده در هر دو سکونتگاه برقرار است.نتیجهگیری: نتایج کلی پژوهش نشان میدهد سیاست ارتقاء سکونتگاه و اقدامات صورت گرفته در این زمینه در شهر کوپن موفق بوده است. در حالی که در شهر مصیری این موفقیت رقم نخورده است.
