رابطۀ فابینگ و سلامت روان دانشجویان: نقش واسطه‌ای خودکنترلی

نویسندگان
doi
چکیده

پدیده نوظهور فابینگ و ارتباط آن با سلامت روان اخیرا نگرانی­هایی را ایجاد نموده که به دلیل عدم غنای مطالعاتی درباره نوع این ارتباط، هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه­ ای خودکنترلی در رابطۀ بین فابینگ و سلامت روان در بین دانشجویان بود. این پژوهش از نوع مطالعۀ بنیادی و از نوع روش توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل ­یابی معادلات ساختاری بود. جامعۀ مورد مطالعه شامل تمامی ۱۴۰۰۰ دانشجوی دانشگاه خوارزمی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از بین جامعۀ مذکور ۲۵۵ نفر (۱۵۱ زن و ۱۰۴ مرد) با استفاده از روش نمونه ­گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسش­نامۀ عمومی فابینگ ( چوتپیتایاسونوند و داگلاس، ۲۰۱۸)، پرسش­نامۀ خودکنترلی ( تانجی، بون و بامیستر، ۲۰۰۴ ) و پرسش­نامۀ سلامت عمومی (گلدبرگ، ۱۹۷۲) بود. داده ­ های جمع آوری ­شده با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و شیوۀ مدل­یابی معادلات ساختاری با کمک نرم ­افزار SPSS 27 و JASP 0.18.3.0 تحلیل شدند. یافته ­های پژوهش حاکی از رابطۀ منفی و معنادار بین فابینگ و خودکنترلی بود. همچنین بین خودکنترلی و سلامت روان نیز رابطۀ مثبت و معناداری وجود داشت . به ­علاوه، بین فابینگ و سلامت روان نیز رابطۀ منفی و معناداری یافت شد . در پژوهش حاضر رابطۀ غیرمستقیم فابینگ و سلامت روان ازطریق خودکنترلی معنادار بود. براساس نتایج، تمرکز بر افزایش آگاهی دانشجویان دربارۀ تأثیرات منفی و زیان­بخش این پدیدۀ نوظهور و کوشش روان­ درمانگران و مشاوران در این حیطه بسیار حائز اهمیت است.