تحلیل و مقایسه تابآوری معیشتی خانوارهای روستایی حوضه دریاچه ارومیه از لحاظ موقعیت مکانی روستاها (ساحلی/غیرساحلی و استان آذربایجان شرقی/غربی)
نویسندگان
1 دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.
2 فارغ التحصیل دکنری رشته ترویج و آموزش کشاورزی، گروه ترویج، ارتباطات و توسعه روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
3 دانشیار ترویج و آموزش کشاورزی، دانشگاه زنجان
doi
10.22048/rdsj.2024.407156.2118چکیده
تغییر اقلیم و کم شدن سطح آب دریاچه ارومیه با اعمال تأثیر منفی بر کشاورزی و معیشت خانوارهای روستایی حوضه دریاچه میتواند باعث تغییراتی در تابآوری معیشتی خانوارهای روستایی شود. با توجه به اینکه عامل مکانی و جغرافیایی عامل مهمی در تابآوری معیشتی است، تحقیق حاضر به مقایسه تابآوری معیشت خانوارهای روستایی حوضه دریاچه از نظر موقعیت مکانی روستاها پرداخته است. برای بررسی وضعیت تابآوری از روش شاخصسازی تابآوری استفاده شده است که در تحقیق حاضر دارای زیرشاخصهای ظرفیت بافر، خودسازماندهی و ظرفیت یادگیری است. ابزار تحقیق پرسشنامه بود که روایی آن از طریق نظرات اعضای هیأت علمی دانشگاههای زنجان و ارومیه تایید شد. برای بررسی پایایی پرسشنامه نیز از ضریب آلفاکرونباخ استفاده شد. جامعه آماری تحقیق خانوارهای روستایی حوضه دریاچه ارومیه در استانهای آذربایجان شرقی و غربی بودند که 495 مورد از آنها از طریق نمونهگیری چندمرحلهای انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج تحقیق نشان داد که میانگین تابآوری برابر با 44/0 بود که نشان از تابآوری متوسط داشت. میانگین شاخص خودسازماندهی، ظرفیت یادگیری و ظرفیت بافر نیز به ترتیب برابر با 55/0، 37/0 و 46/0 بود. آزمونهای مقایسه میانگین نشان داد که میانگین تابآوری در دو استان آذربایجان شرقی و غربی دارای تفاوت معنیدار بود (013/0=p، 50/2=t) و استان آذربایجان شرقی تابآورتر بود. میانگین شاخصها و مولفه-های ظرفیت بافر (000/0=p، 86/3=t)، سرمایههای طبیعی، اقتصادی و اجتماعی نیز دارای تفاوت معنیدار بود و درآذربایجان غربی بیشتر بود. میانگین مولفههای خودسازماندهی (003/0=p، 98/2=t)، ظرفیت یادگیری (000/0=p، 12/4=t)، اعتماد در قرض، مبادله کار، تعهدبه یادگیری، برنامهریزی، تجربه و آزمایش، مشارکت در دسترسی به اطلاعات و مکانیزم بازخورد به صورت معنیدار در آذربایجان شرقی بیشتر بود. میانگین تابآوری در روستاهای ساحلی و غیرساحلی تفاوت معنیداری (138/0=p، 486/1=t) با یکدیگر نداشت. میانگین ظرفیت بافر (000/0=p، 563/3=t)، سرمایه اجتماعی، سرمایه طبیعی و دانش فرصتها و تهدیدها به صورت معنیدار در روستاهای ساحلی بیشتر بود. میانگین شاخصهای خوداتکائی، قوانین و عرف محلی و تعاونی و شبکه به صورت معنیدار در روستاهای غیرساحلی بیشتر بود. بنابراین، پیشنهاد میشود با تنوع بخشی به فعالیتها و منابع معیشتی، سازماندهی کشاورزان و بهبود بخشیدن به وضعیت یادگیری و انتقال فناوریهای نوین به ارتقا تابآوری کشاورزان منطقه کمک شود.