تأثیر خستگی عمومی بر کار و توان جذبی عضلات مفصل زانو طی مرحله اتکای دویدن
نویسندگان
doi
چکیده
فعالیت های فیزیکی مداوم، بدن را در سطوح مختلف خستگی قرار میدهد. خستگی یکی از پیامدهای جداییناپذیر اکثر فعالیتهای ورزشی بوده که ممکن است منجر به تغییراتی در عملکرد تولید و جذب نیرو در عضلات شود. هدف از پژوهش حاضر، تاثیر دویدن در حالت واماندگی بر توان جذبی و کار عضلات زانو طی مرحله اتکای دویدن بود . 16دانشجوی مرد با میانگین سن2/27 ± 22سال، قد 5/47 ± 177سانتیمتر و جرم 8/4 ± 72/6 کیلوگرم بهصورت داوطلبی شرکت داشتند. دادههای سینماتیکی و سینتیکی با استفاده از دوربین ویدئویی و صفحه نیروسنج ثبت شد. توان و کار منفی و مثبت عضلات عملکننده بر زانو، با استفاده از معادلات دینامیک معکوس در نرمافزار 2010 MATLAB محاسبه شد. آزمون فرضیات با استفاده از آزمون T زوجی (تی همبسته) انجام شد (0/05 ≤ p). نتایج نشان داد، اوج توان منفی و کار منفی پس از خستگی بهطور معناداری به ترتیب 33/78% و 22/6% کاهش یافت. با وجود اینکه اوج توان مثبت بهطور معناداری کاهش یافت (0/05 ≤ p) اما کار مثبت تغییر معناداری نداشت (0/644 p= ). نتایج این پژوهش نشان داد که پس از خستگی، عملکرد جذب ضربه برخوردی در مرحله اتکای دویدن از سوی عضلات کاهش یافته، که این کاهش ممکن است منجر به افزایش خطر آسیب های دویدن شود.