تأثیر خستگی عمومی بر کار و توان جذبی عضلات مفصل زانو طی مرحله اتکای دویدن

نویسندگان
doi
چکیده

فعالیت ­ های فیزیکی مداوم، بدن را در سطوح مختلف خستگی قرار می­‌دهد. خستگی یکی از پیامدهای جدایی­‌ناپذیر اکثر فعالیت‌­های ورزشی بوده که ممکن است منجر به تغییراتی در عملکرد تولید و جذب نیرو در عضلات شود. هدف از پژوهش حاضر، تاثیر دویدن در حالت واماندگی بر توان جذبی و کار عضلات زانو طی مرحله اتکای دویدن بود . 16دانشجوی مرد با میانگین سن2/27 ± 22سال، قد 5/47 ± 177سانتیمتر و جرم 8/4 ± 72/6 کیلوگرم به­‌صورت داوطلبی شرکت داشتند. داده­‌های سینماتیکی و سینتیکی با استفاده از دوربین ویدئویی و صفحه نیروسنج ثبت شد. توان و کار منفی و مثبت عضلات عمل‌کننده بر زانو، با استفاده از معادلات دینامیک معکوس در نرم­‌افزار 2010 MATLAB محاسبه شد. آزمون فرضیات با استفاده از آزمون T زوجی (تی همبسته) انجام شد (0/05 ≤ p). نتایج نشان ­ داد، اوج توان منفی و کار منفی پس از خستگی به‌­طور معناداری به ترتیب 33/78% و 22/6% کاهش یافت. با وجود اینکه اوج توان مثبت به­‌طور معناداری کاهش یافت (0/05 ≤ p) اما کار مثبت تغییر معناداری نداشت (0/644 p= ). نتایج این پژوهش نشان ­ داد که پس از خستگی، عملکرد جذب ضربه برخوردی در مرحله اتکای دویدن از سوی عضلات کاهش ­ یافته، که این کاهش ممکن است منجر به افزایش خطر آسیب ­ های دویدن شود.