فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سندروم متقاطع فوقانی به ­ عنوان یک نا­هنجاری پاسچرال با فعالیت بیش از حد عضلات سینه­‌ای و عضلات ذوزنقه‌­ای فوقانی شناخته می­‌شود. هدف از این مطالعه بررسی سندروم متقاطع فوقانی در دانش‌­آموزان کم‌­بینا، کم‌­شنوا و عادی است . این مطالعه توصیفی تحلیلی روی 30 پسر کم‌­بینا، 30پسر کم‌­شنوا و 30پسر عادی با میانگین و انحراف استاندارد 2/89 ± 11/76 سال، وزن 29/47 ± 52 کیلوگرم ، قد 13/13 ± 135/15سانتی­‌متر انجام‌­شد. ارزیابی نا­هنجاری سر­به­‌جلو و شانه­‌گرد از نمای جانبی وضعیت سر و شانه و ارزیابی کایفوز با خط­‌کش منعطف (0/91 r= ) انجام شد . تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از آنالیز واریانس یک‌طرفه ( ANOVA ) و آزمون تعقیبی شفه در سطح معناداری (0/05 ≥ p ) انجام شد. نتایج نشان ­ داد زاویه سر­به­‌جلو کم­‌بینایان بیش­تر از گروه کم‌شنوایان و عادی بود (0/001 p= ) . زاویه شانه­‌گرد و کایفوز در کم‌­بینایان بیش­تر از کم ­‌ شنوایان و گروه سالم بود ( 0/001 p= ). نارسایی بینایی و شنوایی می­‌تواند با نا­هنجاری­‌های وضعیتی مرتبط باشد. نتایج نشان ­ داد سربه‌جلو، شانه­‌گرد و کایفوز منجر به سندروم متقاطع فوقانی می‌­شود و لازم است به آن توجه شود؛ بنابراین، به مربیان و متخصصان ورزشی توصیه می­‌شود برای بهبود وضعیت‌­بدنی این افراد برنامه‌­های آموزشی پیشگیرانه و نیز تجویز برنامه حرکتی اصلاحی را برنامه­‌ریزی نمایند