فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف این پژوهش بررسی اثرات استفاده از حرکت مقاومتی بالاتنه (پرس سینه) و پایین­تنه (پشت ران) در تناوب ­ های استراحتی بر میزان درک فشار کار (RPE) ، مقدار لاکتات و کمیت اجرای حرکت جلو ران با بار 75 درصد یک تکرار بیشینه بود. 15 مرد اندام­پرور با میانگین 9/1 ± 9/20 سال، قد 5/4 ± 6/175 سانتی‌متر، و وزن 2/5 ± 8/74 کیلوگرم، داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و سه جلسه تمرین را به فاصله 48 ساعت از یکدیگر انجام دادند . آزمودنی­ها در هر جلسه یکی از مدل­های فعالیتی L 1 (حرکت جلو ران با استراحت غیرفعال)، L 2 (حرکت جلو ران با حرکت پرس سینه و استراحت غیرفعال) و L 3 (حرکت جلو ران با حرکت پشت ران و استراحت غیرفعال) را تا سرحد خستگی و با فاصله استراحتی 3 دقیقه انجام دادند و تعداد تکرارها در نوبت­های مذکور ثبت گردید. میزان درک فشار کار و لاکتات خون، پیش و پس از فعالیت­های مختلف، ثبت شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون تحلیل واریانس با اندازه­گیری­های مکرر و آزمون تعقیبی LSD استفاده شد. نتایج نشان داد تعداد تکرارها در نوبت­های متوالی هر سه مدل فعالیتی کاهش یافته و بین توانایی حفظ تکرار در نوبت­های متوالی به­ویژه در مدل فعالیتی L 2 تفاوت مثبت معنی‌داری وجود دارد (05/0 P< ). همچنین، تفاوت معنی‌داری بین مدل­های فعالیتی L 2 و L 3 و L 1 و L 3 در توانایی حفظ تکرار وجود داشت (05/0 P< ). در میزان درک فشار آزمودنی­ها بین همه مدل­های فعالیتی تفاوت معنی‌داری مشاهده شد (05/0 P< ). همچنین، این نتایج نشان داد از بین مقدار لاکتات تولیدشده در مدل­های فعالیتی L 2 و L 3 و L 1 و L 3 تفاوت مثبت معنی‌داری در مورد روش L 2 وجود دارد (05/0 P< ). بنابراین، باتوجه به نتایج به­دست­آمده به نظر می­رسد استفاده از مدل­های تمرینی به شکل ترکیب تمرینات اندام تحتانی و فوقانی علاوه براینکه زمان کل تمرین را کاهش می­دهند، کمیت تکرارها را با میزان درک فشار کار و مقدار لاکتات کمتر نسبت به سایر مدل­های تمرینی در حد بالاتری نگه می­دارند.