نقد تاریخی و تحلیل روابط ایران و هند در کتاب تاجالتواریخ (بر اساس نسخه چاپ سنگی)
نویسندگان
1 دانشیار گروه تاریخ دانشگاه تهران
doi
10.22059/jlcr.2024.382708.2019چکیده
ایران و هند دو خاستگاه بزرگ تمدن جهان هستند که مردمان آنها از دیرباز به دلیل قرابتهای نژادی و قومی و داشتن منشأ مشترک و ریشههای فرهنگی مشابه و همسایگی طولانی طی هزارهها با یکدیگر در تعامل و رفتوآمد و داد و ستد بودهاند. موضوع آغاز روابط مردمان این دو سرزمین کهن در میان آثار و اسناد فارسی و تاریخهای محلی شبهقاره تا حد قابل توجهی مسکوت مانده است. مهمترین منبعی که آغاز این روابط را به دوران اساطیری میرساند، کتاب حماسی و جاویدان شاهنامه اثر شاعر بلندآوازه ایران، حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی است. ضرورت درک چنین حقیقتی در سایر آثار فارسی در شبهقاره این پژوهش را رقم زد. یکی از نسخ نایاب که در هند تألیف شده، تاجالتواریخ نگاشته میرزا محمد ملکالکتاب شیرازی است که اثر خود را در ۱۳۱۰ ق. دربارۀ تاریخ هند از نخستین ایام تا زمان حکومت بریتانیا در هند به رشتۀ تحریر کشیده و ضمن شرح رویدادهای تاریخی به روابط این دو کشور از بدو تاریخ هند اشاره کرده است. این تحقیق با ضرورت بررسی این روابط از نگاه نسخۀ مزبور و چگونگی آغاز و انجام این روابط طی هزارهها تلاش کرده به این پرسش اصلی پاسخ دهد که صحتوسقم محتوایی این اثر چگونه است و درجه ارزش این متن چیست. برای رسیدن به این هدف از روش تحلیلی توصیفی و نقد و بررسی کتاب و نیز روش اسنادی و کتابخانهای استفاده شده است. در مجموع آنچه در جمعبندی از این تحقیق قابل تأکید است، روشن کردن ارزش این اثر در ریشهیابی روابط ایران و هند و نیز روشن نمودن شدت دوستی و نیاز مردمان دو سرزمین به تداوم این روابط است. نویسنده با تأکید بر همین روابط قدمت و ارزش آن را نشان داده است.